Przekaż darowniznę
+48 735 469 430

Anorektyczka – rozpieszczona jedynaczka?

Anoreksja, zwana także jadłowstrętem psychicznym uważana jest często za chorobę kobiet. Rzeczywiście, niejeden prywatny ośrodek terapii uzależnień gości u siebie anorektyczki. Są specjalne terapie dla uzależnionych, skierowane właśnie do kobiet. Jednak warto zauważyć, że anoreksja dotyka również mężczyzn.

Potrzeba kontroli

Kolejną ciekawostką na temat anoreksji jest to, że uważa się, iż przyczyną odchudzania się jest podążanie za modą na szczupłą sylwetkę. Tymczasem wiele anorektyczek i wielu anorektyków odchudza się po to, aby uzyskać kontrolę nad swoim życiem. Dlatego nie zwracają uwagi na zalecenia, że dieta niekoniecznie musi być niskokaloryczna.

Wiele osób głodzi się po to, aby uzyskać wrażenie, że doskonale panują nad sobą. Anorektyk lub anorektyczna, odmawiając sobie produktów żywnościowych, czują się lepsi od innych. Czują się również szczęśliwi, jeśli uda się im się zgubić 10 kg. Zgubienie 10 kg jest nie lada wyzwaniem. Nie każdy przecież tak potrafi. Wymaga to dużej siły woli. Anoreksja daje też poczucie posiadania wyjątkowej siły i należenia do ekskluzywnego grona tzw. motylków. Wszyscy znamy też ruch Pro Ana.

Dojrzała anorektyczka

Kolejnym mitem jest plotka jakoby na anoreksję chorowały wyłącznie osoby młode. W kolorowych gazetach napotykamy na zdjęcia nienaturalnie wychudzonych modelek. W rzeczywistości jest tak, że problem z odchudzaniem mogą mieć nie tylko osoby młode. Wręcz wiele starszych osób choruje na anoreksje. Na anoreksje chorują również 40-latki.

Naukowcy zauważają że niedługo dojrzałych anorektyczek i dojrzałych anorektyków będzie znacznie więcej. Powodem tego jest fakt, że starość jest obecnie niemodna. Starsi ludzie będą więc chcieli na siłę się odmłodzić, korzystając z operacji plastycznych i cudownych diet odchudzających.

Czy objawem anoreksji jest wychudzenie?

Często uważamy że bulimiczki są otyłe, a anorektyczki wychudzone. Jednak jest to mit – spotykamy wiele na pozór normalnie wyglądających bulimiczek. Tak jak niejedna wychudzona osoba jest bulimiczką. Niejedna anorektyczka może mieć też nadwagę. W takich sytuacjach, kiedy anoreksja nie jest widoczna gołym okiem, sytuacja jest bardziej niebezpieczna, gdyż problemy z podejściem do wizerunku mogą zostać niedostrzeżone.

Albo anoreksja albo bulimia

Lubimy przyklejać komuś etykietki. Np. etykietkę bulimika lub etykietkę anorektyczki. Tymczasem zaburzenia odżywiania lubią chodzić w parze. Można równocześnie chorować na bulimię i anoreksję. A także można przejść od anoreksji i do bulimii i na odwrót. Można też najpierw uzależnić się od zdrowego jedzenia, czyli zostać ortorektyczką, a później zachorować na anoreksje lub bulimię. Co ciekawe, parami mogą chodzić także same nałogi, czyli niejedna uzależniona kobieta zostanie anorektyczką, by później wpaść w nałóg narkomanii.

To nie jest choroba?

Często uważamy uzależnienia behawioralne za swego rodzaju widzimisię. Nowoczesne widzimisię. Tymczasem niejeden prywatny ośrodek terapii uzależnień zmaga się z uzależnieniami behawioralnym takimi jak na przykład zaburzenia odżywiania. Niektóre osoby uważają, że anorektyczki same są sobie winne, ponieważ zdecydowały się nic nie jeść. Takie podejście do nałogu odchudzania się sprawia, że wiele anorektyczek i wielu anorektyków ukrywa swój problem zamiast zgłosić się do prywatnego ośrodka terapii uzależnień.

Tylko dziewczęta z bogatych domów?

Kolejnym mitem jest uważanie, że anoreksja dotyczy tylko dziewcząt z bogatych domów, które nudzą się, nie mając innych poważnych problemów. Uważa się, że powodem zachorowania na anoreksję lub bulimię jest fakt rozpieszczenia przez rodziców. Jest to mylne, gdyż po pierwsze status ekonomiczny nie ma nic wspólnego z zachorowaniem na anoreksję, którą odnotowuje się również u biednych dziewcząt. Tak samo jak u biednych mężczyzn.

Lista wpisów

+48 735 469 430

Terapia uzależnień od jedzenia – 3 pytania pacjentek

Leczenie zaburzeń odżywiania się, podobnie jak leczenie alkoholizmu, leczenie narkomanii czy leczenie uzależnień behawioralnych polega między innymi na odpowiedzeniu sobie na różne pytania. Warto zadawać je i szukać odpowiedzi, aby jak najlepiej poznać swój problem.

Nie ma złych pytań, dlatego Bogusław Włodawiec w swojej książce pt. Psychoterapia zaburzeń odżywiania się przytacza niektóre z nich oraz odpowiedzi na nie.

Pytanie pacjentki – Czy jeżeli mam nadwagę to powinnam się leczyć?

Pacjentka opisuje swój problem: kłopot z wagą ma od dzieciństwa, od jakiegoś czasu myśli tylko o jedzeniu, choć to, co je, nie sprawia jej przyjemności, ale je szybko i duże ilości, dopóki nie poczuje sytości. W czasie jedzenia czuje do siebie obrzydzenie, co wcale nie motywuje ją do odchudzania, a przeciwnie, popycha do spożywania jeszcze większych ilości jedzenia. Dziewczyna ma 27 lat i odkąd pamięta zajadała problemy. Rodzice zawsze ją krytykowali, szczególnie ojciec, nazywając grubą, nieatrakcyjną i odrażającą, co wywołuje w niej przekonanie, że niewiele jest w stanie osiągnąć w życiu mając nadwagę.

Odpowiedź psychoterapeuty: źródłem problemów z jedzeniem są emocje (które należy leczyć), a nadwaga może prowadzić do otyłości.

Bogusław Włodawiec zauważa, że sposób motywowania przez ojca jest niewłaściwy i wpływa na problemy emocjonalne pacjentki. W których to problemach ulgę przynosi objadanie się. Dlatego sugeruje on zacząć terapię uzależnień od rozwiązania problemów emocjonalnych. Zaleca konfrontację z przykrymi emocjami zamiast unikania ich oraz nauczenie się nawiązywania zadowalających relacji z ludźmi.

Jednocześnie zaznacza, że kompulsywne objadanie się może skutkować problemami zdrowotnymi, na przykład może prowadzić do niebezpiecznej dla zdrowia otyłości, skutkującej atakiem serca, wylewem czy chorobą wieńcową. Dobrym rozwiązaniem jest więc specjalistyczna terapia uzależnień i prywatny ośrodek odwykowy leczący zaburzenia odżywiania.

Zdaniem Bogusława Włodawca pacjentka może jednak żyć tak, jak dotychczas. Wszystko zależy od tego, na ile odpowiada jej taka jakość życia.

Pytanie pacjentki – czy bliska osoba może pomóc mi wyleczyć się z bulimii?

Pacjentka opisuje swój problem: 26 letnia pacjentka od 2 lat boryka się z napadami wilczego głodu (jednocześnie odczuwając do tego wstręt), od roku doświadczając na dodatek bólów brzucha, głowy, wzdęć, bólów stawów, dekoncentracji i wysokiej temperatury. Jednak od jakiegoś czasu spotyka się z bliską osobą, która dodaje jej sił.

W związku pacjentka pyta – czy osoba ta może samą tylko obecnością i akceptacją pomóc jej wyleczyć się z bulimii?

Odpowiedź psychoterapeuty: Bogusław Włodawiec sugeruje na początek potwierdzić diagnozę bulimii u lekarza. Dodaje, że bliskie kontakty z innymi ludźmi mogą mieć rzeczywiście znaczenie terapeutyczne. Szczególnie mogą pomóc w leczeniu zaburzeń odżywiania. Zdarza się, że dobry kontakt z bliską osobą może spowodować ustąpienie objawów choroby. Psychoterapeuta zaznacza jednocześnie, że pacjentka nie może wymagać od przyjaciela wyleczenia i tym samym przerzucać na niego odpowiedzialność za swój stan.

Specjalista od zaburzeń odżywiania zaleca również, aby leczenie uzależnień i terapię uzależnień rozpocząć od uświadomienia sobie tego, wyrazem jakich uczuć jest wilczy głód.

Prywatny ośrodek terapii uzależnień wyspecjalizowany w zaburzeniach odżywiania może pomóc uświadomić sobie na przykład to, że wilczy głód wyraża potrzebę ciepła. Dobry ośrodek terapii leczenia uzależnień pomoże rozwiązać problem profesjonalnie i wyjść na prostą.

Pytanie osoby bliskiej: co zrobić, aby moja dziewczyna zaczęła się leczyć?

Osoba bliska anorektyczce opisuje problem: jego dziewczyna od 1,5 roku stosuje różnego rodzaju diety odchudzające, coraz bardziej rygorystyczne i niebezpieczne dla zdrowia. Od niedawna nie je prawie nic. Niedawno przestała miesiączkować i waży 46 kg przy wzroście 160 cm, jednak jeszcze nie dawno ważyła 42 kg, obecnie jest pilnowana i zmuszana przez rodziców do jedzenia. Chłopak próbuje namówić swoją dziewczynę na terapię, jednak nie wie, jak to zrobić. Dziewczyna uważa, że terapia dla uzależnionych nie jest jej potrzebna.

Odpowiedź psychoterapeuty: Bogusław Włodawiec sugeruje, aby przyjaciel dziewczyny uświadomił sobie, że to jego dziewczyna ma problem z jedzeniem a nie on. Proponuje też, aby nie naciskać dziewczyny w kwestii psychoterapii, ponieważ terapia uzależnień wymaga przede wszystkim decyzji i zaangażowania ze strony samego pacjenta.

Specjalista nie zaleca też, aby mężczyzna wchodził w rolę psychoterapeuty swojej dziewczyny, gdyż jest to trudna rola. Pomóc może profesjonalny ośrodek leczenia uzależnień wyspecjalizowany w zaburzeniach odżywiania, do którego pacjentka powinna zgłosić się z własnej woli i z zaangażowaniem.

Lista wpisów

+48 735 469 430

Jakie są symptomy anoreksji?

Anoreksja to zaburzenie odżywiania polegające na odczuwaniu przez osobę chorą silnego lęku przed przybraniem na wadze. Przy czym anorektyczka stale jest niezadowolona ze swojego wyglądu, ma zaburzony obraz swojego ciała i ciągle przesuwa w dół idealną, wymarzoną wagę. Pragnie uzyskać wymarzoną, często nierealną sylwetkę, sugerując się niejednokrotnie wyglądem modelek. Niektórzy nazywają anoreksję chorobę XXI wieku.

A jakie są najważniejsze symptomy choroby? Po czym poznać, że mamy do czynienia z czymś poważnym? Na tyle poważnym, że pomóc może tylko specjalistyczny prywatny ośrodek terapii leczenia uzależnień.

Niska waga

Niska waga ciała, czyli jaka? Według tzw. kryteriów diagnostycznych anoreksji ICD-10 jednym z symptomów jadłowstrętu psychicznego może być utrzymywanie się wagi ciała poniżej 15% względem oczekiwanej albo BMI 17,5 lub poniżej. Niejeden prywatny ośrodek terapii leczenia uzależnień pełen jest anorektyczek o takim właśnie BMI. Niska waga to jeden z tych symptomów, które najłatwiej zauważyć, które są niepokojące.

Jednak warto wiedzieć, że samo to, iż ktoś jest bardzo szczupły, nie oznacza anoreksji. Potrzebne są jeszcze inne czynniki. Nadmierna szczupłość może oznaczać też inne problemy ze zdrowiem, na przykład anomalia hormonalne, nadczynność tarczycy czy cukrzycę.

Ile to kcal? – uzależniona kobieta zna to na pamięć

Często uzależniona kobieta czy uzależniony mężczyzna znają na pamięć zawartość kalorii np. w szklance mleka. Wiedzą, że szklanka maślanki ma około 100 kcal a 100 gram piersi z kurczaka to równo 100 kcal i że ryby mają trochę mniej kalorii ale już schab ma prawie dwa razy tyle. Szczególnie smażony. Taka solidna porcja wiedzy to wynik żmudnego sprawdzania w tabelach kalorii każdego kęsa, nawet dwóch kilku zielonych oliwek czy pięciu listków sałaty. Anorektyczki mają obsesję ważenia jedzenia i liczenia zawartości energetycznej. Nawet 20 nadprogramowych kalorii może spowodować u nich załamanie nastroju.

Codzienne katowanie się dietami skutkuje permanentnym głodem, co pociąga za sobą obsesyjne zainteresowanie książkami kucharskimi, stronami internetowymi czy vlogami o dietach. Niejedna uzależniona kobieta przyznaje, że nieraz najadła się samym przejrzeniem przepisu kulinarnego albo powąchaniem potrawy.

Ośrodki terapii uzależnień pełne są kobiet, które trafiły tam z powodu obsesyjnego zainteresowania się jedzeniem, kaloriami, wynikającego właśnie z unikania jedzenia. Czas więc na zastosowanie specjalnej terapii, np. behawioralno-poznawczej polegającej między innymi na budowaniu świadomości własnych złych nawyków żywieniowych, na pracy nad samooceną, na nauce budowania racjonalnych i realnych oczekiwań wobec siebie.

Zaburzony obraz ciała

Osoby chorujące na anoreksję, patrząc w lustro nie widzą w nim szczupłej osoby. Widzą w nim osobę, która może nie tyle cała jest gruba, ale ma na przykład grube uda czy zbyt pełne policzki. Czasami jest też tak, że anorektyczce wydaje się, że np. ma nienaturalnie grubą twarz w stosunku do reszty ciała. Często przegląda się w lustrze i widzi w nim coś, co nie istnieje.

Lustro wyolbrzymia i wykrzywia. Lustro jest wrogiem. Anorektyczki czy anorektycy przechodzą przez korytarz (w którym jest zwierciadło) odwracając twarz, zamykając oczy. Ponadto myślenie osoby chorującej na jadłowstręt psychiczny jest sztywne, skoncentrowane wokół jedzenia i wyglądu, wokół tematu wagi.

Zachowania zmniejszające wagę ciała

Anorektycy podejmują różne działa, aby schudnąć. Z czasem stosują coraz bardziej restrykcyjne diety, ale nie tylko. Często też dużo ćwiczą i to w sposób obsesyjny, na przykład wykonując kilka razy tę samą serię ćwiczeń, wciąż od nowa, bo np. poprzednie ćwiczenia nie wykonały w sposób wystarczająco idealny. Jest to wysiłek ponad siły. W ten sposób objawia się częsta u anorektyczek tendencja do perfekcyjności. Nie jest ważna już sama ilość spalonych kalorii, często chodzi o to, że anorektyk czerpie z zadręczania się wyczerpującymi ćwiczeniami samoakceptację.

Uzależniona kobieta czy uzależniony od odchudzania mężczyzna w celu schudnięcia mogą także prowokować wymioty lub też stosować leki moczopędne albo zmniejszające łaknienie. Przyjmują na przykład wypełniający żołądek błonnik w kapsułkach.

Lista wpisów