Przekaż darowniznę
+48 735 469 430

Czy brak ojca powoduje seksoholizm?

Czy przyczyną seksoholizmu jest wysokie libido? Brak satysfakcji z pożycia małżeńskiego? A może wszystkiemu winna jest nadopiekuńcza matka?

Wysokie libido – usprawiedliwianie się?

Psycholodzy odpowiadają, że rzeczywiście, pacjentki lub pacjenci skarżą się na wysokie libido, którego nie są w stanie zaspokoić partnerka lub partner osoby uzależnionej od seksu. Zaznaczają jednak, że w czasie terapii w ośrodku odwykowym często okazuje się, że duże libido nie jest głównym powodem seksoholizmu. Wręcz jest ono niskie.

Z kolei brak satysfakcji z seksu w związku jest nie tyle przyczyną nałogu co katalizatorem i usprawiedliwieniem zachowań. Seksoholik często usprawiedliwia się, że nie wychodzi mu z partnerką, dlatego zdradza ją. Zamiast poszukać winy w sobie, szuka jej w innych osobach, najczęściej najbliższych.

Niedojrzałość emocjonalna

Psychologiczną przyczyną seksoholizmu jest niska samoocena, brak poczucia własnej wartości i inne predyspozycje psychiczne, takie jak…

  • niedojrzałość emocjonalna
  • nieumiejętność nazywania uczuć
  • perfekcjonizm
  • tendencja do wchodzenia w relacje zależnościowe
  • niska odporność na frustracje

Nieobecny ojciec i nadopiekuńcza matka

Kolejną przyczyną seksoholizmu jest struktura rodziny i relacje rodzinne. Może to być nieobecny fizycznie lub psychicznie ojciec i nadopiekuńcza matka, zbytnio kontrolująca dziecko. Nieobecny ojciec to problem wielu seksoholików. Taka osoba mogła w ogóle wychowywać się bez ojca a czasem ojciec mógł po prostu zaniedbywać dziecko, bo…

  • nadużywał alkoholu
  • dużo pracował
  • często wyjeżdżał
  • był często zmęczony
  • był zamknięty w sobie

Dla chłopca brak ojca skutkuje ogromnym deficytem. Często jest to ojciec bardzo wymagający ale oschły, uczący syna, że mężczyzna nie powinien okazywać uczuć. Dorosły syn takiego ojca może kompensować sobie frustracje masturbacją czy nałogowym oglądaniem pornografii. W ramionach kochanek będzie szukał potwierdzenia swojej wartości. Seks będzie zmniejszał napięcie. Pozwoli na odnalezienie w sobie choć na chwilę pierwiastka męskiego.

Seksoholicy wywodzą się też z rodzin, gdzie było molestowanie seksualne. Mogli oni być także molestowani seksualnie przez znajomych rodziny lub obce osoby. Wykorzystywanie seksualne generuje poważne problemy w dorosłym życiu seksualnym. Problemy te może rozwiązać w wielu przypadkach jedynie dobry ośrodek odwykowy oferujący leczenie uzależnień od seksu.

Czy seksoholizm można odziedziczyć?

Czy do seksoholizmu można mieć predyspozycje? Często jest tak, że osoba uzależniona od seksu ma w swojej rodzinie również nałogowców. Niekoniecznie seksoholików ale na przykład babcią może być kobieta alkoholiczka a ojcem narkoman.

Nie jest jednak tak, że dziedziczy się sam nałóg lub predyspozycje. Przyczyną seksoholizmu mogą być po prostu same warunki życia w takiej rodzinie. W rodzinach alkoholików czy narkomanów relacje te nie są zdrowe i generują dalsze problemy.

Lista wpisów

+48 735 469 430

Tak objawia się bulimia – jaka terapia uzależnień będzie najlepsza?

Pochodzi od słowa bulimis i oznacza „wilczy głód”. Ale nie spotkacie jej w Afryce, gdzie tego głodu jest bardzo dużo. Bo podłożem bulimii nie jest rzeczywisty brak jedzenia ale psychika ludzka.

Co to jest bulimia?

Bulimia, zwana inaczej żarłocznością psychiczną, to zaburzenie odżywiania objawiające się napadami objadania i następującymi po nich zachowaniami kompulsywnymi polegającymi na przykład na zwracaniu pokarmu. Innym zachowaniem kompulsywnym jest stosowanie środków przeczyszczających, leków moczopędnych czy narzucenie sobie surowej diety lub stosowanie głodówki.

Ciekawostka – niektóre bulimiczki w celu pozbycia się jedzenia stosują także lewatywy czy wykonują nadmierne ćwiczenia fizyczne.

Kto choruje na bulimię?

Po czym poznać bulimiczkę? Niektórzy twierdzą, że po nadwadze czy otyłości. Jeszcze inni uważają, że bulimiczki są chude, skoro wymiotują jedzenie. Tymczasem ludzie dotknięci żarłocznością psychiczną zwykle zachowują normalną wagę, w odróżnieniu od anorektyków. Czy raczej anorektyczek, bo na zaburzenia odżywiania najczęściej chorują kobiety.

Psychologowie dodają, że w grupie ryzyka są osoby o specyficznych cechach charakteru, czyli na przykład o melancholijnej naturze, wrażliwe, o niestabilnym poczuciu własnej wartości i potrzebie dowartościowania przez grupę. Restrykcyjna dieta, a co za tym idzie również bulimia, staje się przepustką do akceptacji.

Na bulimię narażone są także perfekcjonistki, stale przekładające wyżej poprzeczkę, wpadając tym samym w pułapkę. Perfekcjonistki odreagowują atakami bulimicznymi również stres związany z pragnieniem otrzymania dobrych ocen czy osiągnięcia sukcesu zawodowego.

Ciekawostka – na bulimię cierpią także mężczyźni, a nawet coraz częściej kobiety w ciąży czy starsze kobiety, co jeszcze dwadzieścia lat temu było ewenementem.

Jakie są objawy bulimii?

A oto 5 zachowań, po których poznasz bulimiczkę:

  1. Potrafi za jednym razem zjeść dużą ilość jedzenia.
  2. Często parzy sobie herbatki przeczyszczające czy bierze tabletki odwadniające.
  3. Często znika w łazience, nienaturalnie długo w niej przebywając. Prowokuje w tym czasie wymioty. Czasami odkręcając strumień wody w umywalce, aby zagłuszyć odgłosy wymiotowania.
  4. Nawet kilka razy dziennie waży się.
  5. Obsesyjnie myśli i rozmawia o jedzeniu.

Ciekawostka – bulimiczki często planują akcje objadania się. Gromadzą wysokoenergetyczne produkty, takie jak słodycze czy fast foody. Napady obżarstwa zwykle mają miejsce w nocy, kiedy domownicy śpią albo w ciągu dnia, kiedy inni są w pracy. Niespodziewane nakrycie bulimiczki na obżarstwie wywołuje u niej wstyd.

Jak leczyć bulimię?

Pomóc może ośrodek walki z uzależnieniem. Specjalnie dobrana terapia uzależnień pozwoli wyrwać się z sideł zaburzeń odżywiania. Szczególnie pomocna przy takim rodzaju uzależnienia jest terapia behawioralno-poznawcza, analizująca czynniki wpływające na zachowanie pacjenta i wykorzystująca eksperymenty behawioralne do sprowokowania zmian w myśleniu. Specjaliści stosują na przykład dieto-terapię polegającą na monitorowaniu posiłków, nakłanianiu do regularnego spożywania jedzenia, wprowadzeniu nawyków żywieniowych zmniejszających kompulsywne napady objadania się (na przykład jedzenie sycących pokarmów bogatych w błonnik, po których bulimik nie jest długo głodny i nie ma gwałtownych spadków indeksu glikemicznego). Dieto-terapia przede wszystkim buduje świadome myślenie i zachowania związane z jedzeniem.

Terapia uzależnień behawioralno-poznawcza sięga do istoty zaburzeń. To praca nad pozytywną samooceną i samoakceptacją. To pokonywanie trudności związanych z perfekcjonizmem czy osiąganiem życiowych celów. To również praca terapeutyczna nad relacjami osoby uzależnionej z rodziną.

Ciekawostkaleczenie uzależnień odżywiania polega również na uczestnictwie w specjalnej grupie wsparcia zwanej Wspólnotą Anonimowych Jedzenioholików, proponującej tzw. narzędzia zdrowienia jak: mitingi, telefony wsparcia, pisanie uczuć, plan jedzenia, czytanie, plan działania.

Lista wpisów