Przejdź do treści
Centrum Terapii Kobiet Logo
Terapia współuzależnienia dla kobiet

Współuzależnienie: czym jest i jak z niego wyjść krok po kroku

Zaktualizowano Współuzależnienie
mgr Gabriela FligPsycholog, Psychotraumatolog. Terapeuta uzależnień i współuzależnieńWeryfikacja merytoryczna: mgr Agnieszka Siejko-Kural

Współuzależnienie to utrwalony sposób życia obok osoby uzależnionej, w którym coraz więcej twoich sił idzie na jej picie, branie albo granie, a coraz mniej na ciebie. Wychodzi się z niego bez czekania, aż ona przestanie: przestajesz osłaniać skutki jej nałogu, wracasz do własnych spraw i bierzesz pomoc dla siebie. Terapię dla osób współuzależnionych dostaniesz bezpłatnie i bez skierowania w poradni leczenia uzależnień z umową z NFZ, a wsparcie bez opłat w grupach Al-Anon.

Ten tekst prowadzi przez wychodzenie ze współuzależnienia. Pełny opis objawów, z listą zdań do sprawdzenia siebie, znajdziesz we wpisie Objawy współuzależnienia od alkoholu. To, co dzieje się w samej relacji, i to, czy każda partnerka osoby pijącej jest współuzależniona, opisujemy w tekście Współuzależnienie w związku.

Czym jest współuzależnienie?

Współuzależnienie to utrwalona forma uczestnictwa w długotrwałej, trudnej lub niszczącej sytuacji, którą wywołuje zachowanie partnera. Z czasem masz coraz mniej możliwości wyboru, twój stan się pogarsza, a wyjście z tego położenia staje się coraz trudniejsze. Tak zdefiniowali je w 1997 roku Jerzy Mellibruda i Zofia Sobolewska, autorzy polskiej koncepcji współuzależnienia. Nazwali je pułapką psychologiczną: osoba współuzależniona próbuje poprawić sytuację, a to, co robi, często ją utrwala i pogarsza.

Najczęściej dotyczy żony albo partnerki osoby pijącej, ale ten sam mechanizm pojawia się przy uzależnieniu od narkotyków, leków czy hazardu. Polskie prawo ujmuje to szeroko. Według ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej osobą współuzależnioną jest krewny albo ktoś niespokrewniony, jeśli mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo z osobą uzależnioną, a także każdy, czyj stan psychiczny wynika z bliskiego związku emocjonalnego z nią (art. 57 ust. 2 pkt 11 lit. b).

Współuzależnienie nie jest chorobą w medycznym sensie. Krajowe Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom (KCPU) nazywa trudności bliskich osoby pijącej zespołem nieprawidłowego przystosowania się do sytuacji problemowej. Dlatego w poradni rozpoznanie nie brzmi „współuzależnienie”. Rozporządzenie Ministra Zdrowia o świadczeniach gwarantowanych wymienia dla członków rodzin osób uzależnionych między innymi obciążenie rodzinne nadużywaniem alkoholu (kod Z81.1), zaburzenia lękowe oraz reakcję na ciężki stres i zaburzenia adaptacyjne.

Po czym poznać, że to już współuzależnienie?

Samo życie z osobą uzależnioną nie oznacza jeszcze współuzależnienia. Według Mellibrudy i Sobolewskiej decyduje to, jak reagujesz na jej zachowanie i jaką cenę płacisz za utrzymanie związku. Najczęstsze sygnały, które opisują KCPU i autorzy tej koncepcji:

  • przez większość dnia myślisz o jej piciu, a plan dnia układasz pod jej nastrój,
  • kontrolujesz picie: liczysz butelki, chowasz albo wylewasz alkohol,
  • osłaniasz ją przed skutkami: tłumaczysz ją w pracy i przed rodziną, spłacasz jej długi, przejmujesz jej obowiązki,
  • grozisz odejściem, którego nie planujesz,
  • unikasz ludzi, żeby nikt nie zobaczył, co dzieje się w domu,
  • żyjesz w napięciu, źle śpisz, a żeby wytrzymać, sięgasz po leki uspokajające albo alkohol.

Jeśli kilka z tych zdań pasuje do ciebie, porozmawiaj o tym z terapeutą uzależnień. Objawy w myśleniu, w emocjach i w ciele opisujemy szczegółowo we wpisie o objawach współuzależnienia.

Dlaczego tak trudno wyjść ze współuzależnienia?

Trudno, bo zachowania, które mają poprawić sytuację, ją podtrzymują, a przekonania, które za nimi stoją, zniechęcają do zmiany. KCPU zwraca uwagę, że kiedy bliscy przejmują odpowiedzialność za osobę pijącą i próbują kontrolować jej picie, w efekcie ułatwiają jej dalsze picie. Długi, kłopoty w pracy i wstyd biorą na siebie, więc skutki picia do niej nie docierają.

Mellibruda i Sobolewska opisują przekonania, które trzymają w tym układzie. Jedne wzmacniają bezradność, poczucie winy i lęk przed zmianą, inne zniechęcają do szukania pomocy poza rodziną albo podtrzymują nadzieję na cudowną poprawę. Osobno autorzy piszą o przekonaniu dotyczącym roli kobiety: skoro wartościowa kobieta ma męża, to powinna umieć go przy sobie zatrzymać, za wszelką cenę. Rezygnacja z takiego planu na życie wywołuje silny lęk i poczucie bezsensu, dlatego trudno go zmienić, nawet gdy związek szkodzi.

Wyjście utrudnia też położenie w domu. Według tych samych autorów łatwiej zamknąć się w tym układzie kobiecie zależnej od partnera finansowo i emocjonalnie, ze słabą pozycją zawodową, w rodzinie odciętej od ludzi albo naciskanej przez otoczenie, żeby ratować małżeństwo. Przemoc i stałe poczucie zagrożenia działają podobnie, bo zmuszają do dostosowania się. W drugą stronę działa oparcie poza związkiem: własna praca, pozycja wśród znajomych i ludzie, na których możesz liczyć.

Jak wyjść ze współuzależnienia? Krok po kroku

Wychodzenie ze współuzależnienia polega na przeniesieniu uwagi z cudzego nałogu na własne życie i możesz je zacząć, zanim osoba uzależniona pójdzie na leczenie. Według KCPU bliscy mogą poprawić swoje życie i życie dzieci także wtedy, gdy pijący się nie leczy i pije dalej, choć bez fachowej pomocy z zewnątrz trudno im to zrobić. Kroki nie muszą iść dokładnie w tej kolejności. Przy przemocy zacznij od czwartego.

1. Zapisz, co robisz za osobę uzależnioną

Przez tydzień lub dwa notuj każdą sytuację, w której zrobiłaś coś zamiast niej albo z powodu jej picia: telefon do jej pracy z wymówką, spłacony dług, odwołane spotkanie, noc spędzoną na nasłuchiwaniu. Lista pokazuje, ile twojego dnia zabiera cudzy nałóg, i daje materiał do rozmowy z terapeutą. Od takiego rozpoznania sytuacji w rodzinie i własnych reakcji zaczyna się pierwszy etap terapii opisany przez Mellibrudę i Sobolewską.

2. Oddziel to, na co masz wpływ

Nie masz władzy nad tym, czy druga osoba pije. Masz wpływ na to, co sama robisz, mówisz i na co się godzisz. To, że prośby i groźby nie przyniosły skutku, nie jest twoją porażką. Program 12 kroków, na którym pracują grupy Al-Anon, omawiamy w części tekstu o 12 krokach dla współuzależnionych.

3. Przestań osłaniać skutki nałogu

Zacznij od jednej rzeczy, którą robisz za nią najczęściej. Powiedz spokojnie, kiedy jest trzeźwa, czego już nie będziesz robić, i zapowiadaj tylko to, czego dotrzymasz. Groźby bez pokrycia Mellibruda i Sobolewska zaliczają do nieudanych prób wycofania się, które utrwalają układ.

Przykłady na podstawie zachowań opisanych przez KCPU oraz Mellibrudę i Sobolewską (1997).
SytuacjaOdruch współuzależnionyCo możesz zrobić inaczej
Rano dzwoni szef osoby pijącej, a ona śpi po nocnym piciuMówisz, że ma grypęNie odbierasz jej telefonu albo mówisz, że oddzwoni sama
Przychodzi wezwanie do zapłaty jej długuPłacisz z pieniędzy odłożonych na dzieciOddajesz pismo jej. Jeśli nie wiesz, czy dług obciąża też ciebie, sprawdzasz to u prawnika, zanim cokolwiek zapłacisz
Osoba pijąca przychodzi nietrzeźwa na rodzinną uroczystośćTłumaczysz ją przed rodziną i udajesz, że nic się nie stałoNie tłumaczysz jej. Jeśli chcesz, wychodzisz wcześniej
Znajdujesz schowaną butelkęWylewasz alkohol i robisz awanturęPrzestajesz szukać butelek. O tym, co się stało i co czujesz, mówisz, kiedy jest trzeźwa
Obiecuje, że to był ostatni razWierzysz i znowu odkładasz swoje planyTrzymasz się swoich planów bez względu na obietnice

Jak rozmawiać z osobą uzależnioną i zachęcać ją do leczenia, opisujemy w przewodniku Jak pomóc bliskiej osobie uzależnionej.

4. Zadbaj o bezpieczeństwo, zanim zmienisz zasady

Jeśli w domu jest przemoc albo boisz się, jak osoba pijąca zareaguje na zmianę, zacznij od bezpieczeństwa swojego i dzieci. Zadzwoń na Niebieską Linię, czyli Ogólnopolskie Pogotowie dla Osób Doznających Przemocy Domowej: 800 120 002, bezpłatnie i całą dobę. Gdy zagrożone jest życie lub zdrowie, dzwoń pod 112.

Mellibruda i Sobolewska zaliczają brak skutecznej obrony przed przemocą do szkodliwych sposobów przystosowania, a ucieczkę z domu bez zabezpieczenia, wsparcia i rozeznania sytuacji do nieudanych prób wycofania się. Jeśli rozważasz wyprowadzkę, zaplanuj ją zawczasu: gdzie zamieszkasz, za co będziesz żyć w pierwszych tygodniach i na czyją pomoc możesz liczyć.

5. Wróć do własnego życia

Zadbaj o sen, jedzenie i wizytę u lekarza z dolegliwościami, które odkładasz. Umów się z kimś spoza domu i zostaw w tygodniu czas, w którym nie zajmujesz się jej piciem. Myśl też o samodzielności: praca, własne pieniądze, wiedza o tym, jakie długi i zobowiązania ma rodzina. Izolowanie się od ludzi, zaniedbywanie własnych potrzeb i brak kroków w stronę samodzielności Mellibruda i Sobolewska zaliczają do schematów, które podtrzymują współuzależnienie.

6. Powiedz komuś i znajdź grupę

Pierwszą osobą może być przyjaciółka, siostra albo konsultant Ogólnopolskiego Telefonu Zaufania „Uzależnienia”: 800 199 990, codziennie od 16 do 21, bezpłatnie, także dla bliskich. Kolejnym krokiem są mityngi Al-Anon albo Nar-Anon, które opisujemy niżej.

7. Zgłoś się na terapię dla siebie

Terapia współuzależnienia jest dla ciebie, nie dla osoby pijącej, więc nie musisz czekać, aż ona zacznie się leczyć. Jak wygląda i gdzie ją dostać, opisujemy w kolejnych częściach.

Jak wygląda terapia współuzależnienia?

Terapia współuzależnienia to psychoterapia indywidualna i grupowa połączona z psychoedukacją, czyli zajęciami, na których poznajesz mechanizmy uzależnienia i współuzależnienia. Psychoterapię członków rodzin osób uzależnionych od alkoholu może prowadzić specjalista psychoterapii uzależnień, a w zajęciach mogą uczestniczyć także instruktorzy terapii uzależnień (art. 22 ust. 2a i 2b ustawy o wychowaniu w trzeźwości).

Mellibruda i Sobolewska zaproponowali terapię w etapach, które sięgają coraz głębiej:

Etapy terapii współuzależnienia według Mellibrudy i Sobolewskiej (1997).
EtapCzym się zajmujeszDo czego to prowadzi
1. Rozpoznanie sytuacjiAnaliza sytuacji w rodzinie: role, obowiązki, pieniądze, dzieci, przemoc i twoje reakcje na zachowania osoby pijącej. Do tego wsparcie emocjonalne i wiedza o uzależnieniuWidzisz swoje sztywne schematy i uczysz się zachowań, które działają
2. PrzekonaniaTwoje przekonania o małżeństwie, rodzinie, roli kobiety i o sobie, zwłaszcza te, które podtrzymują bezradność, poczucie winy i nadzieję na cudowną poprawęNowa wizja życia, w której bycie we dwoje jest twoim wyborem, a nie koniecznością
3. Dawne zranienia (nie u każdej)Psychoterapia problemów osobistych, które mają źródło w dorastaniu w rodzinie dysfunkcyjnej, na przykład z problemem alkoholowymPraca nad tym, co wyniosłaś z domu rodzinnego

Trzeci etap jest dla kobiet, u których źródła trudności sięgają dzieciństwa w rodzinie dysfunkcyjnej. Autorzy piszą też, że osoby, które wychowały się w takiej rodzinie, są bardziej narażone na współuzależnienie. Jak dzieciństwo w takiej rodzinie wpływa na bliskie związki, opisujemy we wpisie o dorosłych dzieciach alkoholików w związku.

W poradni z umową z NFZ terapia ma określone formy. Rozporządzenie Ministra Zdrowia o świadczeniach gwarantowanych przewiduje dla osób współuzależnionych:

  • od 1 do 3 wizyt diagnostycznych, po których powstaje plan terapii,
  • sesje psychoterapii indywidualnej, trwające co najmniej 60 minut,
  • sesje psychoterapii grupowej w grupie od 4 do 12 osób, trwające co najmniej 120 minut,
  • sesje psychoedukacyjne w grupach do 25 osób,
  • sesje psychoterapii rodzinnej,
  • porady lekarza psychiatry, gdy potrzebne jest leczenie na przykład zaburzeń lękowych.

Rozporządzenie nie określa, ile ma trwać terapia. Plan powstaje po wizytach diagnostycznych, a przepisy wyznaczają tylko górne limity na rok: do 50 godzin terapii indywidualnej, do 240 godzin grupowej i do 160 godzin psychoedukacji.

Badania nad pomocą dla bliskich dają zachęcające wyniki. Przegląd 19 badań (Rushton i wsp., 2023) pokazał, że po terapii indywidualnej i po zajęciach grupowych członkowie rodzin osób uzależnionych mieli mniej objawów depresji, mniejsze napięcie psychiczne i lepiej radzili sobie z trudnościami. Autorzy dodają jednak, że badania obejmowały małe grupy i miały słabą metodologię, więc wnioski trzeba traktować ostrożnie.

Terapia dla współuzależnionych na NFZ

Terapia dla osób współuzależnionych jest na NFZ, a do poradni leczenia uzależnień zgłaszasz się bez skierowania. Ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej zwalnia z niego osoby, które przychodzą z powodu współuzależnienia (art. 57 ust. 2 pkt 11 lit. b). Ustawa o wychowaniu w trzeźwości dodaje, że członkowie rodziny osoby uzależnionej od alkoholu nie płacą za terapię współuzależnienia w placówkach, które prowadzą samorządy województw i powiatów (art. 23 ust. 1). Dzieci osób uzależnionych od alkoholu mają prawo do bezpłatnej pomocy psychologicznej i socjoterapeutycznej (art. 23 ust. 2).

Gdzie się zgłosić:

  • poradnia terapii uzależnienia od alkoholu i współuzależnienia, gdy pije bliska ci osoba,
  • poradnia terapii uzależnienia od substancji psychoaktywnych, gdy bierze narkotyki albo nadużywa leków,
  • wojewódzki ośrodek terapii uzależnienia i współuzależnienia, który według ustawy prowadzi każdy samorząd województwa (art. 22 ust. 1).

Adresy i terminy pierwszych wizyt w placówkach z umową z NFZ sprawdzisz w wyszukiwarce NFZ „Gdzie się leczyć”. Do poradni dzwonisz albo przychodzisz sama i mówisz, że chcesz się zapisać na terapię dla osób współuzależnionych.

Forma pomocyKosztSkierowanieCo dostajesz
Poradnia z umową z NFZBezpłatnieNiepotrzebneDiagnozę, plan terapii, terapię indywidualną i grupową, psychoedukację
Grupy Al-AnonBez opłat członkowskichNiepotrzebneSpotkania z osobami w podobnej sytuacji i program 12 kroków
Telefon zaufania 800 199 990BezpłatnieNiepotrzebneRozmowę i informację, gdzie szukać pomocy
Prywatny gabinet lub ośrodekPłatnieNiepotrzebneTerapię, konsultacje, warsztaty, zależnie od oferty placówki

Czym różni się pomoc publiczna od prywatnej i kiedy co się sprawdza, opisujemy we wpisie Leczenie uzależnień na NFZ czy prywatnie.

Al-Anon i inne grupy wsparcia dla współuzależnionych

Grupą wsparcia dla bliskich osób pijących jest Al-Anon, a dla bliskich osób uzależnionych od narkotyków Nar-Anon. Obie wspólnoty pracują na programie 12 kroków dostosowanym do sytuacji rodziny. Według Al-Anon w Polsce działa blisko 340 grup, do tego 5 grup Alateen dla nastolatków oraz 3 grupy, w których spotykają się dorosłe dzieci alkoholików. Nie ma opłat członkowskich, a część mityngów odbywa się po polsku przez internet. Listę spotkań Nar-Anon znajdziesz na stronie tej wspólnoty.

Amerykańskie badanie objęło 230 osób, które dopiero zaczęły chodzić do Al-Anon. Te, które chodziły na mityngi przez pierwsze pół roku, częściej niż te, które zrezygnowały, mówiły o lepszym samopoczuciu, lepszym radzeniu sobie z problemami wywołanymi piciem bliskiej osoby i rzadszym doświadczaniu przemocy słownej lub fizycznej (Timko i wsp., 2016). To badanie obserwacyjne, więc nie dowodzi, że to same mityngi dały te zmiany.

Al-Anon i terapia się uzupełniają. Grupa daje kontakt z ludźmi, którzy przeżyli to samo, i pomaga wyjść z izolacji. Terapia daje plan pracy nad twoimi schematami, a gdy pojawia się depresja, silny lęk albo bezsenność, także dostęp do lekarza.

Gdy sama zaczynasz pić albo brać leki na uspokojenie

Życie obok cudzego nałogu może doprowadzić do własnego. KCPU wymienia wśród możliwych skutków życia z osobą pijącą nadużywanie substancji psychoaktywnych, zwłaszcza leków nasennych i uspokajających. Sygnałem jest picie, żeby zasnąć albo wytrzymać wieczór, picie razem z osobą uzależnioną i branie leków dłużej lub w większych dawkach, niż zalecił lekarz.

Powiedz o tym lekarzowi albo terapeucie w poradni, do której chodzisz na terapię współuzależnienia. Jak rozwija się uzależnienie od takich leków u kobiet, opisujemy we wpisie Uzależnienie od leków uspokajających i nasennych. Jeśli przychodzą ci do głowy myśli o odebraniu sobie życia, zadzwoń pod 800 70 2222 do Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym. Ta linia działa całą dobę i jest bezpłatna. Gdy zagrożone jest życie, dzwoń pod 112.

Pomoc dla bliskich w naszym ośrodku

Dla rodzin osób uzależnionych prowadzimy warsztaty i konsultacje z terapeutą lub psychologiem. Nie musisz mieć własnego nałogu ani skierowania.

  • Warsztat dla rodzin trwa 4-5 godzin i kosztuje od 300 zł. Opłata dotyczy jednego warsztatu i jest taka sama bez względu na to, ile osób z rodziny w nim uczestniczy. Możesz w nim uczestniczyć także przez internet.
  • Konsultacja z terapeutą lub psychologiem trwa 50 minut i kosztuje 240 zł.
  • Zarówno na warsztat, jak i na konsultację zapisujesz się z wyprzedzeniem.

Jesteśmy ośrodkiem prywatnym, dlatego te zajęcia są płatne i NFZ ich nie refunduje. Więcej o pomocy dla rodzin przeczytasz na stronie terapii współuzależnienia. Jeśli pije albo bierze leki twoja mama, córka, siostra, a może ty sama, możesz zapytać nas także o leczenie: prowadzimy stacjonarną terapię uzależnień od alkoholu, leków i narkotyków wyłącznie dla kobiet. O termin warsztatu lub konsultacji zapytasz przez formularz kontaktowy lub telefon.

Najczęściej zadawane pytania

Jak sobie pomóc, gdy jestem współuzależniona?
Zacznij od siebie, nie od osoby uzależnionej. Zapisz, co robisz za nią, przestań osłaniać skutki jej nałogu, zapowiadaj tylko to, czego dotrzymasz, wróć do snu, zdrowia i ludzi spoza domu. Porozmawiaj z kimś zaufanym albo zadzwoń pod 800 199 990, przyjdź na mityng Al-Anon i zapisz się na terapię dla osób współuzależnionych. Przy przemocy najpierw zadbaj o bezpieczeństwo: Niebieska Linia 800 120 002, w nagłym zagrożeniu 112.
Czy terapia dla współuzależnionych jest na NFZ?
Tak. Poradnia terapii uzależnienia i współuzależnienia z umową z NFZ przyjmie cię bez skierowania (art. 57 ust. 2 pkt 11 lit. b ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej) i bez opłat. Zaczynasz od 1-3 wizyt diagnostycznych, a potem dostajesz plan: terapię indywidualną, grupową, psychoedukację, czasem sesje rodzinne. Bliskim osób uzależnionych od alkoholu bezpłatną terapię zapewnia też art. 23 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Nasz ośrodek jest prywatny, więc nasze zajęcia dla rodzin są płatne. Leczenie uzależnień na NFZ czy prywatnie
Ile trwa terapia współuzależnienia?
Nie ma jednej długości. W poradni plan terapii powstaje po 1-3 wizytach diagnostycznych, a rozporządzenie o świadczeniach gwarantowanych wyznacza tylko górne limity na rok: do 50 godzin terapii indywidualnej i do 240 godzin grupowej. Mellibruda i Sobolewska opisują terapię w etapach: najpierw rozpoznanie sytuacji i własnych schematów, potem praca nad przekonaniami, a u części kobiet także nad doświadczeniami z dzieciństwa.
Czy można wyjść ze współuzależnienia bez terapii?
Możesz zacząć bez niej, od mityngów Al-Anon i od zmian w codziennych reakcjach. W badaniu nowych uczestników Al-Anon osoby, które chodziły na mityngi przez pół roku, częściej mówiły o lepszym samopoczuciu niż te, które przestały. KCPU zaznacza jednak, że bez fachowej pomocy z zewnątrz bliskim trudno poprawić swoje położenie. Jeśli od tygodni źle śpisz, jesteś przygnębiona, masz napady lęku albo sięgasz po leki czy alkohol, żeby wytrzymać, zgłoś się do poradni albo do lekarza.
Czy współuzależnienie mija, kiedy partner przestaje pić?
Nie zawsze. Schematy współuzależnienia utrwalają się latami, więc nawyk pilnowania i przejmowania odpowiedzialności może zostać także wtedy, gdy partner już nie pije. KCPU podkreśla, że bliscy mogą poprawić jakość swojego życia niezależnie od tego, czy osoba pijąca się leczy, dlatego terapia dla ciebie ma sens również w czasie jego leczenia i po nim. Jak alkoholizm wpływa na życie rodzinne
Czy wyjście ze współuzależnienia oznacza rozstanie?
Nie musi. Wychodzenie ze współuzależnienia zmienia przede wszystkim twoje reakcje, a decyzja o związku należy do ciebie. Terapeuta pomoże ci ją przemyśleć. Mellibruda i Sobolewska piszą, że terapia ma doprowadzić do sytuacji, w której życie we dwoje jest wyborem, a nie przymusem. Przy przemocy kolejność jest inna: najpierw bezpieczeństwo twoje i dzieci, potem reszta. Współuzależnienie w związku
Jakie rozpoznanie dostanę w poradni, skoro współuzależnienie nie jest chorobą?
W klasyfikacji ICD-10, której używa NFZ, nie ma rozpoznania „współuzależnienie”. Rozporządzenie o świadczeniach gwarantowanych pozwala prowadzić terapię bliskich między innymi z kodem Z81.1 (obciążenie rodzinne nadużywaniem alkoholu), Z81.3 (obciążenie rodzinne nadużywaniem innych substancji psychoaktywnych), F41 (zaburzenia lękowe) albo F43 (reakcja na ciężki stres i zaburzenia adaptacyjne). Kod zależy od tego, co specjalista stwierdzi na wizytach diagnostycznych.

Źródła

  1. Alkoholizm i Narkomania, Instytut Psychiatrii i Neurologii. Koncepcja i terapia współuzależnienia (J. Mellibruda, Z. Sobolewska), 1997.
  2. Krajowe Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom (KCPU). Jak nadmierne picie wpływa na funkcjonowanie rodziny.
  3. Sejm RP (ISAP). Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity Dz.U. 2023 poz. 2151), 2023.
  4. Sejm RP (ISAP). Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jednolity Dz.U. 2025 poz. 1461), 2025.
  5. Sejm RP (ISAP). Rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień (tekst jednolity Dz.U. 2026 poz. 383), 2026.
  6. Drug and Alcohol Review. The effectiveness of psychosocial interventions for family members impacted by another's substance use: a systematic review and meta-analysis (C. Rushton i wsp.), 2023.
  7. The American Journal of Drug and Alcohol Abuse. Al-Anon newcomers: benefits of continuing attendance for six months (C. Timko, A. Laudet, R.H. Moos), 2016.
  8. Grupy Rodzinne Al-Anon w Polsce. Notatka prasowa: Grupy Rodzinne Al-Anon, 2026.

Chętnie odpowiemy na wszystkie Wasze pytania