Dlaczego Hiszpanki nie są hazardzistkami?

Dlaczego uzależniona hazardzistka jest w Hiszpanii rzadkim przypadkiem? Od jakiego rodzaju hazardu najczęściej uzależniają się Francuzi? Co jest ulubioną grą Polaków?

Okazuje się, że mentalność i kultura danego kraju wyraźnie wpływają na to, kto gra i w co — a czasem decydują nawet o tym, czy kobiety grają w ogóle.

Hazard w Europie — porównanie

Iwona Niewiadomska, Małgorzata Brzezińska i Bernadeta Lelonek, współautorki książki „Hazard", pokazują, że gry losowe rozwijały się w każdym kraju inaczej.

Francja — kraj miłośników koni

Francuzi zainteresowali się grami losowymi całkiem niedawno, bo na początku lat osiemdziesiątych — wcześniej kasyna i wyścigi konne były raczej przyjemnością elit.

Hazard szybko się rozpowszechnił i przyspieszył jeszcze wraz z internetem, który umożliwił obstawianie wirtualne. W telewizji pojawił się nawet specjalny kanał umożliwiający typowanie na wyścigach i automatach.

Ciekawostka: francuskie wyścigi konne kontrolują zakłady zarządzane przez państwo, a obroty z obstawiania koni liczone są w miliardach. Wyścigi pozostają najważniejszą formą gier losowych dla Francuzów, choć inne odmiany hazardu zdobywają popularność.

Skala jest imponująca: 62% Francuzów gra co najmniej raz do roku, a 20% regularnie. Badania serwisu SIS z 1993 roku pokazały przy tym, że:

• aż 90% uzależnionych od hazardu to mężczyźni,
• hazardziści mają najczęściej od 25 do 44 lat,
• patologiczni gracze zwykle mają rodziny,
• skutkiem uzależnienia bywa rozpad rodziny,
• większość graczy jest zadłużona,
• 20% hazardzistów popełnia przestępstwa.

Hiszpania — królestwo automatów

W Hiszpanii królują automaty do gry. W kraju jest ich aż 500 000, a Hiszpanie zajmują trzecie miejsce na świecie pod względem wydatków na hazard.

Uzależnienie dotyczy tu głównie młodych mężczyzn. Hazardzistka jest w Hiszpanii spotykana rzadko — i decyduje o tym kultura. Kobiety nie grają w klubach zarezerwowanych wyłącznie dla mężczyzn, tak samo jak nie piją w barach, do których wstęp mają tylko mężczyźni.

To dobrze pokazuje mechanizm: to nie brak skłonności, lecz zamknięte drzwi.

Norwegia — automat przy każdym sklepie

Do 1939 roku Norwegowie mieli raczej niechętny stosunek do gier losowych. Dopiero w drugiej połowie XX wieku powstały tam loteria narodowa i zakłady piłkarskie, a lata sześćdziesiąte rozpowszechniły bingo.

Od lat osiemdziesiątych rozwój przyspieszył wraz z technologią. Na początku XXI wieku na 4,5 mln Norwegów przypadało aż 30 000 automatów do gry — a strefy ograniczające ich umieszczanie nie istniały. Jak mówią sami gracze: nie da się pójść po chleb, nie mijając automatu.

Również tu hazardzistka jest rzadkością — uzależniają się zwykle młodzi, słabo wykształceni mężczyźni.

Polska — sentyment do totolotka

Mówiąc o hazardzie w Polsce, nie sposób pominąć roku 1989, który otworzył kraj na świat, a także na gry losowe. Wcześniej ludzie znali głównie totolotka.

W latach dziewięćdziesiątych rozpowszechniły się kasyna, salony bingo i automaty. Polacy zachowali jednak atencję do totolotka — być może to element sentymentu do czasów PRL, bo Totalizator Sportowy powstał w latach pięćdziesiątych.

Skala jest niebagatelna: w 2004 roku zysk Totalizatora wyniósł 204 miliony zł, a w 2013 roku Totalizator przelał do budżetu 1,5 mld zł. O tym, jak niewinny kupon prowadzi do nałogu, piszemy we wpisie Od totolotka do… jak rozwija się hazard.

Co z tego wynika dla kobiet?

Wniosek jest zaskakująco optymistyczny i niepokojący zarazem. Tam, gdzie kobiety mają utrudniony dostęp do gry, po prostu nie grają — statystyki nie wynikają z „kobiecej odporności" na hazard.

To znaczy również coś odwrotnego: gdy bariera znika, znika też ochrona. Dziś tą barierą nie są już męskie kluby, bo hazard online jest dostępny dla każdej kobiety z telefonem — anonimowo i bez świadków. Dlatego uzależnienie od hazardu u kobiet staje się coraz częstsze.

Jeśli granie wymyka ci się spod kontroli, poznaj naszą terapię uzależnień albo skontaktuj się z nami.