KROK 2- krok nadziei

Po uznaniu bezsilności w kroku pierwszym przychodzi pytanie: skoro sama nie dam rady — to czy w ogóle jest nadzieja? Odpowiedzią jest krok drugi.

To krok nadziei: moment, w którym pojawia się wiara, że zdrowienie jest możliwe — bo udało się już tysiącom innych osób.

Krok 2 w skrócie

To jest przełom całego procesu. Krok pierwszy pokazał, że dotychczasowy sposób radzenia sobie zawiódł. Krok drugi mówi: istnieje inna droga — i można nią pójść.

Treść kroku drugiego

„Uwierzyliśmy, że Siła Wyższa od nas samych może przywrócić nam zdrowie.”

Podobnie jak w całym programie, „Siłę Wyższą” każdy rozumie po swojemu — dla jednych to Bóg, dla innych wspólnota zdrowiejących, siła programu czy dobro obecne w człowieku. Istotą nie jest konkretne wyznanie, lecz uznanie, że pomoc przychodzi spoza mojej nadwątlonej woli.

Literatura AA opisuje to jako realną, obserwowalną zmianę:

„Tysiące mężczyzn i kobiet zgodnie oświadczają, że od momentu, gdy uwierzyli w istnienie Siły Wyższej niż oni sami i przyjęli określoną postawę, zaszła w nich kardynalna zmiana.”

„Anonimowi Alkoholicy”, s. 42

Dlaczego to krok nadziei

Krok drugi nazywamy krokiem nadziei, bo odwraca perspektywę. Po pierwszym kroku łatwo popaść w rozpacz — „jestem bezsilna, więc nie ma wyjścia”.

Drugi krok mówi coś przeciwnego: bezsilność nie jest końcem drogi, tylko jej początkiem. Skoro podobnie jak w przypadku tysięcy innych osób Siła Wyższa mogła przywrócić im zdrowie, to może przywrócić je i mnie.

Nadzieja nie jest tu naiwnym optymizmem — jest oparta na faktach: na doświadczeniu ludzi, którym się udało.

Zakwestionować własne myślenie

Punktem zwrotnym w leczeniu jest zakwestionowanie dotychczasowego sposobu myślenia i przyjęcie postawy pokornej.

Praca terapeutyczna pokazuje pacjentkom trudną prawdę: ich rozumienie i postrzeganie uzależnienia bywa nieprawdziwe — a osoba uzależniona jest swoim największym wrogiem. To ten sam mechanizm zniekształconego myślenia, który opisujemy we wpisie Projekcja — samooszukiwanie się w nałogu.

Gdy pojawia się zaufanie i gotowość do kwestionowania własnych przekonań, zaczyna się praca nad duchowymi skutkami nałogu — pustką i lękami — oraz nad uznaniem, że zmiana jest możliwa.

Siła doświadczenia innych kobiet

W procesie terapeutycznym istnieje realne niebezpieczeństwo: negowanie i racjonalizowanie przekazywanej wiedzy o uzależnieniu. Osoba uzależniona potrafi „przegadać” każdą teorię.

Dlatego w naszym ośrodku ogromną rolę odgrywa wspólnota zdrowiejących kobiet — wolontariuszek o różnym stażu trzeźwości, które opowiadając własną historię, pokazują istotę choroby od środka. Co więcej, od terapeutów wymagamy osobistego doświadczenia uzależnienia i wyjścia z niego.

To nie przypadek. Trudno zanegować świadectwo kogoś, kto przeszedł tę samą drogę — a im więcej takich głosów, tym skuteczniejsza terapia. To praktyczne wcielenie kroku drugiego: nadzieję najlepiej budzi ktoś, komu się udało. Dlaczego wspólnota tak działa, opisujemy we wpisie Znaczenie anonimowych grup wsparcia.

Od bezsilności do nadziei

Krok drugi jest mostem: prowadzi od uznania bezsilności (krok 1) do decyzji o powierzeniu swojego życia (krok 3).

Wciąż jest to jednak akt woli, a nie działanie — dopiero kolejne kroki to konkretna praca. Całość programu opisujemy w tekście Program 12 kroków.

Jeśli czujesz, że nadziei Ci brakuje, poznaj naszą terapię uzależnień dla kobiet albo skontaktuj się z nami — nadzieję najłatwiej odzyskać wśród tych, którym się udało.