Anonimowi Alkoholicy — co to jest AA i jak trafić na mityng

Terapia oparta na programie 12 Kroków AA cieszy się wysoką skutecznością — ale dlaczego właściwie działa? I skąd w ogóle wzięli się Anonimowi Alkoholicy?

Ten wpis wyjaśnia, czym jest AA, skąd się wzięło i co odróżnia 12 Kroków od 12 Tradycji — dwóch pojęć, które łatwo pomylić.

AA w skrócie

Najważniejszy jest jeden wiersz: jedynym warunkiem przynależności jest chęć przestania pić. Nie trzeba deklaracji, opłat ani wyznania — i to jest sekret dostępności AA.

Kim są Anonimowi Alkoholicy?

AA to dobrowolna, samopomocowa wspólnota osób uzależnionych od alkoholu, powstała po to, by jej członkowie utrzymywali trzeźwość i wspierali w niej innych.

Podstawą działania jest program 12 Kroków — zbiór zaleceń, którego punktem wyjścia jest Krok 1: przyznanie się do bezsilności wobec alkoholu. Program okazał się tak uniwersalny, że zaadaptowały go inne wspólnoty — skupiające nie tylko alkoholików, ale też osoby uzależnione od narkotyków, hazardu czy zakupów.

Historia AA

Korzenie AA sięgają grup oksfordzkich — chrześcijańskiego ruchu odnowy założonego przez Franka Buchmana. Ich idea była prosta: poddać swoje życie „kierownictwu Boga”. Ta duchowość mocno wpłynęła na przyszłą wspólnotę.

Samo AA zainicjował Bill Wilson, nowojorski makler giełdowy. Za symboliczny moment narodzin ruchu uznaje się 10 czerwca 1935 roku — dzień, od którego trzeźwość rozpoczął drugi współzałożyciel, dr Bob Smith.

Nazwa pojawiła się dopiero później. Pochodzi od wydanej w 1939 roku książki „Anonimowi Alkoholicy”, opisującej doświadczenia członków bezimiennych jeszcze wtedy grup. To ona nadała ruchowi imię.

Warto to podkreślić: mimo chrześcijańskich korzeni AA jest wspólnotą bezwyznaniową. „Siłę Wyższą” każdy uczestnik rozumie po swojemu — pisaliśmy o tym we wpisie Przesłanie Jana Pawła II.

Na czym polega idea AA?

Sednem jest wzajemne dzielenie się doświadczeniem. Członkowie pokazują sobie nawzajem, jak poradzili sobie z uzależnieniem — gdzie znaleźli siłę i otuchę, jak uwierzyli, że mogą wyjść z nałogu.

Drugim filarem jest pełna anonimowość, która daje poczucie bezpieczeństwa. Dlatego wspólnota:

• nie rejestruje uczestników i nie prowadzi list obecności,
• nie kontroluje aktywności członków,
• nigdy nie ujawnia w mediach ich personaliów ani wizerunku.

Podczas spotkania można powiedzieć o sobie tylko tyle, ile uzna się za stosowne — i to obniża próg wstydu, który bywa główną barierą w szukaniu pomocy. Dlaczego to działa, rozwijamy we wpisie Znaczenie anonimowych grup wsparcia.

12 Kroków a 12 Tradycji

To rozróżnienie myli najwięcej osób, więc powiedzmy je jasno:

Krótko: 12 Kroków to droga jednostki, a 12 Tradycji to zasady, które chronią grupę. Same Kroki rozkładamy na czynniki w tekście Program 12 kroków. Poniżej — Tradycje.

12 Tradycji, które chronią wspólnotę

To właśnie 12 Tradycji sprawia, że grupy AA są trwałe i odporne na rozpad:

1. Wspólne dobro jest najważniejsze — zdrowienie każdego zależy od jedności AA.
2. Jedynym autorytetem jest „miłujący Bóg, jakkolwiek się wyraża w sumieniu grupy” — przewodnicy są sługami, nie władzą.
3. Jedyny warunek członkostwa to pragnienie zaprzestania picia.
4. Każda grupa jest niezależna, poza sprawami dotyczącymi innych grup lub AA jako całości.
5. Główny cel grupy to nieść posłanie wciąż cierpiącemu alkoholikowi.
6. Grupa nie użycza nazwy AA ani nie finansuje pokrewnych przedsięwzięć.
7. Każda grupa jest samowystarczalna i nie przyjmuje dotacji z zewnątrz.
8. Działalność pozostaje honorowa (nieprofesjonalna) — choć służby mogą zatrudniać niezbędnych pracowników.
9. AA nie jest organizacją, ale może tworzyć służby i komitety.
10. Wspólnota nie zajmuje stanowiska w sprawach spoza swojej działalności, by nie wikłać imienia AA w polemiki.
11. Oddziaływanie opiera się na przyciąganiu, a nie na reklamie — z zachowaniem anonimowości w mediach.
12. Anonimowość jest duchową podstawą wszystkich Tradycji — przypomina o pierwszeństwie zasad przed ambicjami.

Czego AA nie robi

Skuteczność AA bierze się w dużej mierze z tego, czego wspólnota świadomie nie robi. AA:

• nie stawia diagnoz lekarskich i nie udziela porad psychiatrycznych,
• nie wypisuje zwolnień ani nie podaje leków,
• nie prowadzi badań nad uzależnieniami,
• nie oferuje usług religijnych, pracy, mieszkania ani pieniędzy,
• nie zobowiązuje się do rozwiązywania kłopotów życiowych uczestników.

To nie są braki — to świadome granice. Dzięki nim AA robi jedną rzecz i robi ją dobrze: daje wsparcie w trzeźwości. Resztą — leczeniem, terapią, diagnozą — zajmuje się ośrodek terapii uzależnień i to dlatego jedno dobrze uzupełnia drugie. O roli spotkań piszemy też we wpisie Miting AA — ważny element trzeźwienia.

Jeśli szukasz pomocy dla siebie lub bliskiej kobiety, skontaktuj się z nami — łączymy profesjonalną terapię z siłą wspólnoty.