Przejdź do treści
Centrum Terapii Kobiet Logo
Terapia bulimii u kobiet

Bulimia: objawy, skutki i leczenie żarłoczności psychicznej

Zaktualizowano Zaburzenia odżywiania
mgr Gabriela FligPsycholog, Psychotraumatolog. Terapeuta uzależnień i współuzależnieńWeryfikacja merytoryczna: mgr Agnieszka Siejko-Kural

Bulimia, czyli żarłoczność psychiczna (bulimia nervosa), to zaburzenie odżywiania, w którym powtarzają się napady objadania się z poczuciem utraty kontroli, a po nich próby pozbycia się jedzenia: najczęściej wymioty, rzadziej środki przeczyszczające, głodówka albo forsowne ćwiczenia. Waga zostaje przy tym zwykle prawidłowa albo podwyższona, więc po sylwetce choroby nie widać.

Bulimię leczy się psychoterapią, a lek może być tylko dodatkiem do niej (wytyczne NICE, 2020). Niżej znajdziesz objawy, skutki dla zdrowia narząd po narządzie, opis leczenia i miejsca, w których możesz szukać pomocy na NFZ i prywatnie.

Co to jest bulimia?

Bulimia to zaburzenie psychiczne z grupy zaburzeń odżywiania. Klasyfikacja ICD-11 Światowej Organizacji Zdrowia opisuje je czterema cechami, które występują razem:

  • nawracające napady objadania się, na przykład raz w tygodniu lub częściej przez co najmniej miesiąc;
  • powtarzające się z podobną częstością zachowania, które mają zapobiec przytyciu;
  • nadmierne skupienie na masie i kształcie ciała;
  • wyraźne cierpienie z powodu napadów i tego, co po nich następuje, albo pogorszenie funkcjonowania w domu, w pracy, w szkole lub w relacjach.

Napad rozpoznaje się po utracie kontroli: jesz wyraźnie więcej albo inaczej niż zwykle i czujesz, że nie możesz przestać. Ilość jedzenia może być obiektywnie duża albo tylko tobie wydawać się duża, a kryterium jest spełnione w obu przypadkach. Najczęstszym sposobem pozbywania się jedzenia są wymioty, zwykle w ciągu godziny po napadzie. Pozostałe to głodówki, leki moczopędne, środki przeczyszczające i lewatywy, forsowne ćwiczenia, a u osób z cukrzycą pomijanie dawek insuliny.

Ostatni warunek dotyczy wagi. Bulimię rozpoznaje się tylko wtedy, gdy objawy nie spełniają kryteriów anoreksji, czyli gdy masa ciała nie jest znacząco za niska.

W amerykańskim badaniu populacyjnym NCS-R (Hudson i in., 2007) bulimię w którymś momencie życia miało 1,5% kobiet i 0,5% mężczyzn. Połowa chorych zachorowała najpóźniej w wieku 18 lat, a objawy utrzymywały się średnio ponad 8 lat. Leczenia z powodu bulimii szukało kiedykolwiek tylko 43% z nich.

Jakie są objawy bulimii?

Trzy główne objawy bulimii to napady objadania się, pozbywanie się jedzenia po napadzie i nadmierne skupienie na wadze i sylwetce. Chora zwykle je ukrywa, a jej masa ciała najczęściej mieści się w normie albo ją przekracza, dlatego bliscy i lekarze częściej zauważają ślady choroby w zachowaniu i w ciele niż same napady.

Na podstawie kryteriów ICD-11 (Claudino i in., 2019), wytycznych NICE (2020) oraz przeglądu Mehlera i Rylander (2015).
ObszarNa co zwrócić uwagę
Jedzenienapady, w których jesz dużo więcej albo inaczej niż zwykle i nie możesz przestać; jedzenie w samotności ze wstydu, szybko, bez głodu, często produktów, których na co dzień unikasz
Po jedzeniuwymioty, zwykle w ciągu godziny; środki przeczyszczające, leki moczopędne albo tabletki na odchudzanie; głodówka; forsowne ćwiczenia
Waga i wyglądczęste ważenie się, mierzenie i sprawdzanie w lustrze, liczenie kalorii albo odwrotnie: unikanie luster, wagi i dopasowanych ubrań
Kontakty z ludźmiwycofywanie się z sytuacji, w których się je: wspólnych obiadów, spotkań, wyjazdów
Ciałonadżerki szkliwa, obrzęk ślinianek przy żuchwie, chrypka i nawracający ból gardła, zgaga, bóle brzucha po wymiotach, zgrubienia skóry na grzbiecie dłoni, zaburzenia miesiączkowania

Sama waga o niczym tu nie przesądza. NICE zaleca lekarzom, żeby o leczeniu nie decydowali na podstawie pojedynczego wskaźnika, takiego jak BMI czy czas trwania choroby. ICD-11 podaje próg „raz w tygodniu” jako przykład, więc rzadsze napady i wymioty też są powodem, żeby powiedzieć o nich lekarzowi.

Czym bulimia różni się od anoreksji i napadowego objadania się?

Od anoreksji bulimię odróżnia masa ciała, a od napadowego objadania się to, co dzieje się po napadzie. Wszystkie trzy rozpoznania należą w ICD-11 do tej samej grupy zaburzeń odżywiania.

Na podstawie wytycznych diagnostycznych ICD-11 (Claudino i in., 2019) oraz opisu zaburzeń odżywiania NIMH (2024).
CechaBulimiaAnoreksjaNapadowe objadanie się
Masa ciałaprawidłowa albo podwyższonaznacząco za niska (u dorosłych orientacyjnie BMI poniżej 18,5)często nadwaga lub otyłość
Napady objadania siętak, należą do kryteriówmogą występowaćtak, należą do kryteriów
Wymioty, środki przeczyszczające, głodówkitak, regularnie po napadachmogą występować i służą utrzymaniu niskiej waginie występują regularnie
Przykładowy próg w ICD-11raz w tygodniu przez co najmniej miesiącrozstrzyga masa ciałaraz w tygodniu przez 3 miesiące

Gdy napady i wymioty pojawiają się przy znacząco za niskiej wadze, lekarz rozpoznaje anoreksję. Potocznie mówi się wtedy o anoreksji bulimicznej, którą opisujemy we wpisie Anoreksja bulimiczna: czym jest, czym grozi i jak ją leczyć. Pełny obraz tej choroby znajdziesz w tekście Anoreksja u kobiet.

Rozpoznanie może się z czasem zmienić. W przeglądzie badań nad przebiegiem bulimii (Steinhausen i Weber, 2009) średnio 22,5% chorych miało przy badaniu kontrolnym inne zaburzenie odżywiania. O napadach, po których nie ma wymiotów ani głodówek, piszemy we wpisie Kompulsywne jedzenie: leczenie i co robić w czasie napadu.

Jakie są przyczyny bulimii?

Jednej przyczyny bulimii nie ma, a dokładny mechanizm nie jest w pełni poznany. Według amerykańskiego instytutu NIMH ryzyko podnosi połączenie czynników genetycznych, biologicznych, behawioralnych, psychologicznych i społecznych. Ten sam instytut zaznacza, że zaburzenia odżywiania nie są wyborem.

Badania i wytyczne wskazują kilka rzeczy, które często poprzedzają bulimię albo ją podtrzymują:

  • Lęk i obniżony nastrój. W badaniu NCS-R zaburzenia lękowe miało w ciągu życia 81% osób z bulimią, a zaburzenia nastroju 71%. Wśród osób, które miały i bulimię, i zaburzenia lękowe, bulimia zaczęła się wcześniej tylko u co piątej.
  • Odchudzanie i ostre ograniczanie jedzenia. NICE wymienia diety i restrykcje wśród sygnałów, które powinny skłonić lekarza do oceny w kierunku zaburzeń odżywiania. Przy leczeniu napadów objadania się te same wytyczne ostrzegają, że odchudzanie łatwo wywołuje kolejne napady.
  • Środowisko, w którym liczy się sylwetka. NICE wymienia zajęcia związane z wysokim ryzykiem zaburzeń odżywiania: sport wyczynowy, modę, taniec i modeling.
  • Trudne emocje. Terapia opisana w wytycznych pracuje nad skłonnością do objadania się w odpowiedzi na trudne myśli i uczucia.

Na stronie terapii bulimii opisujemy też wzorce z domu rodzinnego, które często widać u kobiet z bulimią: nadmierną kontrolę, wysokie wymagania, brak poczucia bezpieczeństwa i komentarze o wadze.

Jakie są skutki bulimii?

Skutki bulimii zależą od tego, w jaki sposób i jak często chora pozbywa się jedzenia (Mehler i Rylander, 2015). Do najgroźniejszych należy spadek poziomu potasu we krwi, który wydłuża odstęp QT w EKG i może wywołać zaburzenia rytmu serca, w najcięższej postaci śmiertelne.

Źródło: Mehler P.S., Rylander M., Journal of Eating Disorders, 2015.
NarządCo się dziejeCo o tym wiadomo
Serce i krążenieprzyspieszone tętno, niskie ciśnienie, zawroty głowy przy wstawaniu, kołatanie serca, omdleniaskutek odwodnienia i niskiego potasu; przy rzadkich wymiotach wyniki badań krwi bywają prawidłowe
Zęby i dziąsłanadżerki szkliwa, głównie na górnych zębach od strony języka, nadwrażliwość, próchnica, suchość w ustach, krwawiące dziąsłanadżerki bywają widoczne już po 6 miesiącach regularnych wymiotów; często pierwszy zauważa je dentysta
Śliniankiobustronny, mało bolesny obrzęk przy żuchwie, który poszerza twarzdotyczy 10-50% osób prowokujących wymioty
Gardło i krtańchrypka, przewlekły kaszel, pieczenie i nawracające bóle gardła, trudności w połykaniuskutek cofania się kwaśnej treści żołądka
Przełykzgaga, zapalenie i nadżerki przełyku, krwawienia; wyjątkowo pęknięcie przełykugastroskopia zwykle nie pokazuje zmian albo tylko łagodne zapalenie; pęknięcie przełyku wymaga natychmiastowej operacji
Jelita (środki przeczyszczające)biegunki, utrata potasu i innych elektrolitów, z czasem spowolnienie pracy jelita grubego i uporczywe zaparciapo wieloletnim nadużywaniu środków pobudzających jelita uszkodzenie może być nieodwracalne
Skóra dłoniotarcia i zgrubienia na grzbiecie ręki od prowokowania wymiotów (objaw Russella)jeden ze śladów, po których chorobę rozpoznaje lekarz
Ciążaw mniejszych badaniach częstsze poronieniaprzy prawidłowej wadze nie ma takich trudności z zajściem w ciążę jak w anoreksji

Bulimia rzadko występuje sama. W badaniu NCS-R u 37% osób z bulimią rozpoznano w ciągu życia zaburzenia związane z używaniem substancji, w tym u 34% nadużywanie alkoholu lub uzależnienie od niego.

Co dzieje się po przerwaniu wymiotów?

Przez pierwsze dni i tygodnie ciało reaguje na odstawienie wymiotów i środków przeczyszczających, i lepiej o tym wiedzieć wcześniej. Organizm, przyzwyczajony do odwodnienia, przez pewien czas nadal zatrzymuje sód i wodę, więc mogą pojawić się obrzęki. Ślinianki powiększają się zwykle 3-4 dni po ostatnich wymiotach. Po odstawieniu środków przeczyszczających przychodzą zaparcia, które zazwyczaj mijają, choć powrót jelit do normalnej pracy może potrwać kilka tygodni.

O każdym z tych objawów powiedz lekarzowi. Nasilone obrzęki wymagają jego kontroli, zwłaszcza gdy wymioty lub środki przeczyszczające przerywasz nagle.

Kiedy potrzebna jest pilna pomoc?

Zadzwoń pod 112 albo jedź na SOR, jeśli po wymiotach lub środkach przeczyszczających pojawia się:

  • omdlenie albo kołatanie serca;
  • ból w klatce piersiowej i duszność;
  • krew w wymiotach.

Omdlenia i kołatanie serca mogą oznaczać zaburzenia rytmu wywołane niskim potasem, a ból w klatce z dusznością po wymiotach bywa objawem pęknięcia przełyku. NICE zaleca pilną opiekę medyczną, łącznie z przyjęciem do szpitala w trybie nagłym, przy ciężkich zaburzeniach elektrolitowych i ciężkim odwodnieniu.

Jeśli myślisz o odebraniu sobie życia, zadzwoń pod 112 albo pod bezpłatny, całodobowy numer Centrum Wsparcia dla osób dorosłych w kryzysie psychicznym: 800 70 2222. W nagłych przypadkach szpital psychiatryczny może przyjąć bez skierowania.

Jak leczy się bulimię?

Podstawą leczenia bulimii jest psychoterapia. Brytyjskie wytyczne NICE układają ją u dorosłych w dwa kroki.

  1. Samopomoc z przewodnikiem. Pracujesz z materiałami opartymi na terapii poznawczo-behawioralnej, a terapeuta wspiera cię na krótkich spotkaniach, na przykład 4-9 razy po 20 minut w ciągu 16 tygodni, na początku co tydzień.
  2. Indywidualna terapia poznawczo-behawioralna zaburzeń odżywiania. NICE każe ją rozważyć, gdy samopomoc nie działa po 4 tygodniach, jest przeciwwskazana albo jej nie chcesz. To zwykle do 20 sesji w ciągu 20 tygodni, na początku nawet dwa razy w tygodniu.

Terapia zaczyna się od ustalenia regularnych posiłków. Potem przychodzi praca nad ostrym ograniczaniem jedzenia, nad tym, jak oceniasz swoją wagę i sylwetkę, oraz nad objadaniem się w odpowiedzi na trudne emocje. Pod koniec spotkania są rzadsze, a ich tematem jest utrzymanie zmian i zapobieganie nawrotom. Jeśli to pomaga, do leczenia można włączyć bliską osobę.

U dzieci i nastolatków pierwszym wyborem jest terapia rodzinna ukierunkowana na bulimię: zwykle 18-20 sesji w ciągu 6 miesięcy.

NICE każe też powiedzieć pacjentkom jedną rzecz na początku: psychoterapia bulimii ma niewielki wpływ na masę ciała. Zajmuje się napadami, wymiotami i tym, co je podtrzymuje.

Leczenie bulimii samemu, bez żadnego wsparcia, nie jest tym, co opisują wytyczne. Pierwszy krok opiera się wprawdzie na samodzielnej pracy z materiałami, ale prowadzi ją terapeuta, który sprawdza postępy. Niezależnie od psychoterapii potrzebujesz lekarza, który oceni elektrolity i serce. Więcej o samej terapii i o sygnałach, po których bulimię rozpoznają domownicy, piszemy we wpisie Tak objawia się bulimia: jaka terapia będzie najlepsza.

Czy są leki na bulimię?

Są, ale tylko jako dodatek. NICE zaleca, żeby leków nie stosować jako jedynego leczenia bulimii. W Polsce wskazanie w bulimii ma fluoksetyna: według charakterystyki produktu leczniczego jest uzupełnieniem psychoterapii, które ma ograniczyć napady żarłoczności i prowokowanie wymiotów. Ten sam dokument zastrzega, że skuteczności dłuższej niż 3 miesiące nie wykazano. O tym, czy lek jest ci potrzebny, decyduje psychiatra.

Co możesz zrobić, zanim zaczniesz leczenie?

Możesz ograniczyć szkody i przygotować się do wizyty. Te kroki nie zastępują leczenia. Pochodzą z wytycznych NICE, które każą lekarzom przekazywać je pacjentkom.

  • Po wymiotach nie myj zębów od razu. Przepłucz usta płynem, który nie zawiera kwasów. Unikaj kwaśnych napojów i potraw.
  • Umów się do dentysty i do lekarza. NICE zaleca regularne kontrole u obu.
  • Środki przeczyszczające i moczopędne odstawiaj stopniowo. Nie zmniejszają wchłaniania kalorii, więc nie pomagają schudnąć.
  • Poproś lekarza o badanie elektrolitów. Przy wymiotach i środkach przeczyszczających lekarz powinien ocenić gospodarkę wodno-elektrolitową i rozważyć EKG.
  • Powiedz o alkoholu i lekach. Według NICE lekarz powinien o nie zapytać przy ocenie zaburzenia odżywiania.

Czy bulimię można wyleczyć?

Tak, większość chorych zdrowieje albo wyraźnie się poprawia, choć nie wszystkie i nie od razu. Steinhausen i Weber (2009) zebrali 79 serii badań obejmujących 5653 osoby. W 27 badaniach, które podawały wszystkie trzy wyniki, pełne wyzdrowienie osiągało średnio blisko 45% chorych, znaczną poprawę 27%, a u prawie 23% choroba miała przebieg przewlekły. Surowy wskaźnik śmiertelności w całym przeglądzie wyniósł 0,32%.

Najwięcej wyzdrowień notowano między 4. a 9. rokiem obserwacji. Bulimia trwa więc często latami, a terapia opisana w wytycznych NICE kończy się pracą nad zapobieganiem nawrotom. Autorzy przeglądu zaznaczają, że badania mierzyły wyzdrowienie na różne sposoby, więc te liczby są przybliżone.

Gdzie leczyć bulimię?

Bulimię leczy się przede wszystkim ambulatoryjnie: u psychiatry i u psychoterapeuty, który pracuje z zaburzeniami odżywiania. Szpital jest potrzebny, gdy zagrożone jest zdrowie fizyczne albo życie.

Na NFZ do psychiatry nie potrzebujesz skierowania. Do centrum zdrowia psychicznego, jeśli działa w twojej okolicy, możesz przyjść bez skierowania i bez zapisów, a w pilnych sprawach centrum udziela pomocy w ciągu 72 godzin. Skierowanie jest potrzebne na oddział dzienny i stacjonarny. Obie drogi porównujemy w tekście Leczenie uzależnień na NFZ czy prywatnie.

Nasz ośrodek, Centrum Terapii Kobiet w Międzyrzeczu Górnym koło Bielska-Białej, jest prywatny, stacjonarny i przyjmuje wyłącznie dorosłe kobiety. Jesteśmy ośrodkiem leczenia uzależnień i nie mamy osobnego oddziału zaburzeń odżywiania. Przyjmujemy kobiety, u których bulimia idzie w parze z uzależnieniem od alkoholu, leków albo narkotyków, oraz te, u których zaburzenie odżywiania ma przebieg nałogowy, z kompulsją i utratą kontroli. NICE zaleca rozważyć współpracę ze specjalistami od uzależnień, gdy używanie substancji przeszkadza w leczeniu zaburzenia odżywiania. U nas oba problemy leczymy równolegle, w jednym programie.

Program trwa 2, 4 albo 6 tygodni i kosztuje odpowiednio 5500 zł, 11 000 zł i 15 000 zł. Zaczyna się od diagnozy, którą stawia lekarz psychiatra. Nad stanem fizycznym czuwają lekarz internista i pielęgniarka, a w zespole pracuje psychodietetyk. Posiłki są wspólne i o stałych porach, co jest częścią terapii. Prosimy, żeby nie przywozić środków przeczyszczających ani odwadniających.

Jeśli masz samą bulimię, bez uzależnienia, pobyt u nas prawdopodobnie nie będzie najlepszym wyborem. Powiemy ci to przez telefon, zanim wpłacisz zaliczkę, i doradzimy psychoterapię ambulatoryjną albo oddział specjalistyczny. Możesz też zacząć od jednej konsultacji z terapeutą lub psychologiem (240 zł za 50 minut). Jeśli chcesz zapytać o siebie albo o bliską ci kobietę, skontaktuj się z nami: dzwonić można codziennie od 8:00 do 20:00.

Jak pomóc bliskiej osobie z bulimią?

Powiedz jej spokojnie, co widzisz i że się martwisz, a potem zaproponuj wizytę u lekarza i to, że z nią pójdziesz. Twoje obserwacje mają znaczenie także w gabinecie: NICE każe lekarzowi brać pod uwagę to, co o zmianie w jedzeniu mówi rodzina. Te same wytyczne przypominają terapeutom, żeby nie obwiniali ani chorej, ani jej bliskich.

Bliscy często sami czują się winni i odpowiedzialni za chorobę. NICE uznaje to za coś, o czym specjalista powinien pamiętać w rozmowie z rodziną, więc możesz o tym powiedzieć na wizycie.

Co zrobić, gdy bliska osoba nie chce się leczyć, i kiedy nie czekać na jej zgodę, opisujemy we wpisie Terapia uzależnienia od jedzenia: 3 pytania pacjentek. W naszym ośrodku prowadzimy warsztaty dla rodzin, także online.

Najczęściej zadawane pytania

Co to jest bulimia?
Bulimia, czyli żarłoczność psychiczna, to zaburzenie odżywiania, w którym powtarzają się napady objadania się z utratą kontroli, a po nich wymioty, środki przeczyszczające, głodówki albo forsowne ćwiczenia. Towarzyszy temu nadmierne skupienie na wadze i sylwetce. Masa ciała zwykle pozostaje prawidłowa albo podwyższona.
Jakie są objawy bulimii?
Napady objadania się, często w samotności i ze wstydem, wymioty lub inne sposoby pozbywania się jedzenia oraz ciągłe myślenie o wadze i wyglądzie. W ciele widać je jako nadżerki szkliwa, obrzęk ślinianek, chrypkę i ból gardła, zgagę, zgrubienia skóry na grzbiecie dłoni i zaburzenia miesiączkowania.
Jakie są skutki bulimii?
Do najgroźniejszych należy spadek poziomu potasu, który może wywołać zaburzenia rytmu serca. Wymioty niszczą szkliwo, powodują obrzęk ślinianek, chrypkę, zgagę i zapalenie przełyku. Środki przeczyszczające prowadzą do utraty elektrolitów i uporczywych zaparć. U około jednej trzeciej chorych w badaniu NCS-R rozpoznano też nadużywanie alkoholu lub uzależnienie od niego.
Czy bulimia to choroba psychiczna?
Tak. Klasyfikacja ICD-11 Światowej Organizacji Zdrowia umieszcza bulimię w rozdziale zaburzeń psychicznych, behawioralnych i neurorozwojowych, w grupie zaburzeń odżywiania. Jej skutki dotyczą jednak także ciała, dlatego oprócz psychoterapii potrzebna jest kontrola lekarska.
Jak leczyć bulimię?
Psychoterapią. Wytyczne NICE wskazują dla dorosłych najpierw samopomoc z przewodnikiem opartą na terapii poznawczo-behawioralnej, a gdy nie działa po 4 tygodniach, indywidualną terapię poznawczo-behawioralną zaburzeń odżywiania, zwykle do 20 sesji w ciągu 20 tygodni. Lek może być dodatkiem do psychoterapii, ale nie jedynym leczeniem. Terapia bulimii w naszym ośrodku
Czy bulimię można wyleczyć samemu?
Wytyczne NICE opisują samopomoc z przewodnikiem: pracujesz sama z materiałami, ale pod opieką terapeuty, który spotyka się z tobą na krótkich sesjach. Leczenia bez żadnego wsparcia wytyczne nie przewidują. Potrzebny jest też lekarz, który sprawdzi elektrolity i pracę serca.
Czy bulimię można wyleczyć?
Większość chorych zdrowieje albo wyraźnie się poprawia. W przeglądzie badań Steinhausena i Webera (2009) pełne wyzdrowienie osiągało średnio blisko 45% chorych, znaczną poprawę 27%, a u prawie 23% choroba miała przebieg przewlekły. Najwięcej wyzdrowień notowano między 4. a 9. rokiem obserwacji.
Czym różni się bulimia od anoreksji?
Masą ciała. W anoreksji jest ona znacząco za niska, w bulimii prawidłowa albo podwyższona. Napady objadania się i wymioty mogą wystąpić w obu chorobach, a gdy pojawiają się przy znacząco za niskiej wadze, lekarz rozpoznaje anoreksję. Potocznie mówi się wtedy o anoreksji bulimicznej. Anoreksja bulimiczna: czym jest i jak się ją leczy
Czy bulimię można leczyć na NFZ?
Tak. Do psychiatry na NFZ nie potrzebujesz skierowania, a do centrum zdrowia psychicznego możesz przyjść bez skierowania i bez zapisów. Skierowanie jest potrzebne na oddział dzienny i stacjonarny. Nasz ośrodek jest prywatny i pobyt w nim jest płatny. NFZ czy prywatnie: porównanie

Źródła

  1. NICE. Eating disorders: recognition and treatment (NG69), 2020.
  2. Claudino A.M. i in., BMC Medicine. The classification of feeding and eating disorders in the ICD-11: results of a field study comparing proposed ICD-11 guidelines with existing ICD-10 guidelines, 2019.
  3. Mehler P.S., Rylander M., Journal of Eating Disorders. Bulimia Nervosa: medical complications, 2015.
  4. Hudson J.I. i in., Biological Psychiatry. The Prevalence and Correlates of Eating Disorders in the National Comorbidity Survey Replication, 2007.
  5. Steinhausen H.C., Weber S., American Journal of Psychiatry. The outcome of bulimia nervosa: findings from one-quarter century of research, 2009.
  6. National Institute of Mental Health (NIMH). Eating Disorders: What You Need to Know, 2024.
  7. Rejestr Produktów Leczniczych, Centrum e-Zdrowia. Charakterystyka produktu leczniczego Fluoksetyna EGIS, kapsułki twarde 20 mg, 2022.
  8. NFZ, Małopolski Oddział Wojewódzki. Psychiatria i leczenie uzależnień.

Chętnie odpowiemy na wszystkie Wasze pytania