Przejdź do treści
Centrum Terapii Kobiet Logo
Terapia seksoholizmu u kobiet

Seksoholizm u kobiet: objawy, mity i leczenie w Polsce

Zaktualizowano Seksoholizm
mgr Gabriela FligPsycholog, Psychotraumatolog. Terapeuta uzależnień i współuzależnieńWeryfikacja merytoryczna: mgr Agnieszka Siejko-Kural

Seksoholizm u kobiet objawia się utratą kontroli nad zachowaniami seksualnymi: od miesięcy próbujesz je ograniczyć i nie potrafisz, wracasz do nich mimo szkód, a seks, romanse albo pornografia zajmują coraz więcej miejsca kosztem zdrowia, pracy i bliskich. Liczba partnerów ani częstotliwość seksu niczego tu nie przesądzają. Klasyfikacja chorób WHO (ICD-11) nazywa ten problem zaburzeniem kompulsywnych zachowań seksualnych i stosuje jedne kryteria wobec kobiet i mężczyzn (Kraus i wsp., 2018).

Kobiety rzadko trafiają z tym problemem do gabinetu. W amerykańskim badaniu przesiewowym trudności z kontrolowaniem popędu, które powodowały cierpienie lub kłopoty w życiu, miało 7,0% kobiet i 10,3% mężczyzn (Dickenson i wsp., 2018). W poradniach wyspecjalizowanych w tym problemie kobiety stanowiły tymczasem około 5% pacjentów (Kowalewska i wsp., 2020).

Niżej znajdziesz objawy z przykładami, krótki test, najczęstsze mity, opis leczenia i miejsca w Polsce, w których możesz szukać pomocy, także bezpłatnie.

Czym jest seksoholizm u kobiet?

Seksoholizm to potoczna nazwa zaburzenia, w którym człowiek przez długi czas nie panuje nad silnymi, powtarzającymi się popędami seksualnymi i nie przerywa wynikających z nich zachowań, choć przynoszą mu szkody. Do rozpoznania ICD-11 wymaga, żeby trwało to długo (na przykład pół roku lub dłużej) i powodowało wyraźne cierpienie albo kłopoty w życiu osobistym, rodzinnym, zawodowym lub w innych ważnych sprawach (Kraus i wsp., 2018).

Ten sam problem ma kilka nazw: uzależnienie od seksu, hiperseksualność, potocznie erotomania, a wobec kobiet także nimfomania. To ostatnie słowo figuruje jeszcze w starszej klasyfikacji ICD-10 pod kodem F52.7, nadmierny popęd seksualny, razem z męskim odpowiednikiem, satyriasis. ICD-11 opisuje problem pod jedną nazwą dla obu płci i umieszcza go wśród zaburzeń kontroli impulsów, poza grupą uzależnień. Skąd ta decyzja, wyjaśniamy we wpisie Czy seksoholizm to uzależnienie?.

Nowsze badania szacują częstość tego zaburzenia na 1-3% dorosłych. U mężczyzn stwierdza się je częściej, choć dobrych danych o różnicach między płciami brakuje (Kraus i wsp., 2018). W ankiecie internetowej opublikowanej w 2023 roku, którą wypełniło ponad 82 tysiące osób z 42 krajów, w tym z Polski, wysokie ryzyko zaburzenia miało 4,8% badanych (Bőthe i wsp., 2023). Taki kwestionariusz wskazuje osoby z podwyższonym ryzykiem i nie zastępuje rozpoznania.

Objawy seksoholizmu u kobiet

Głównym objawem seksoholizmu jest utrata kontroli: zachowania seksualne powtarzają się mimo postanowień i mimo szkód. ICD-11 wymienia cztery sposoby, na jakie może się ona ujawniać. Do rozpoznania wystarcza jeden z nich, jeśli trwa długo i wyraźnie szkodzi (Kraus i wsp., 2018). Przykłady w prawej kolumnie dopisaliśmy sami, żeby pokazać, jak to może wyglądać na co dzień.

Lewa kolumna: kryteria ICD-11 za Kraus i wsp. (2018). Prawa kolumna: przykłady redakcji.
Objaw według ICD-11Jak to może wyglądać na co dzień
Seks staje się osią życia kosztem zdrowia, obowiązków i innych zainteresowańUkładasz dzień pod spotkania, czaty albo oglądanie pornografii. Zarywasz noce, spóźniasz się do pracy, odwołujesz własne wizyty u lekarza
Wiele nieudanych prób ograniczenia lub przerwaniaKasujesz aplikacje i konta, obiecujesz sobie, że to ostatni raz, a po kilku dniach albo tygodniach wracasz
Kontynuowanie mimo szkódNie przerywasz, choć ryzykujesz związek, pracę, zdrowie (seks bez zabezpieczenia) albo bezpieczeństwo (spotkania z nieznajomymi)
Kontynuowanie, choć daje to mało satysfakcji albo nie daje jej wcaleZamiast przyjemności czujesz chwilową ulgę, a zaraz po niej pustkę

Same zachowania bywają różne: seks z przygodnymi partnerami, kolejne romanse, czaty i seks przez internet, pornografia, masturbacja. Kobieta uzależniona od seksu nie musi więc mieć wielu partnerów. W ankiecie z 42 krajów osoby z grupy wysokiego ryzyka częściej niż pozostałe zgłaszały zarówno aktywność w pojedynkę, jak i seks z przygodnymi partnerami (Bőthe i wsp., 2023).

Wstyd nie jest kryterium rozpoznania. Jeśli cierpisz wyłącznie dlatego, że oceniasz swoje pragnienia jako moralnie złe, a panujesz nad tym, co robisz, ICD-11 nie pozwala rozpoznać zaburzenia (Kraus i wsp., 2018).

Co dzieje się, gdy problem trwa latami, opisujemy we wpisie o skutkach uzależnienia od seksu. Jest tam też informacja, gdzie bezpłatnie zrobić testy w kierunku zakażeń przenoszonych drogą płciową.

Czym seksoholizm kobiet różni się od męskiego?

Kryteria są te same, inny bywa obraz. Kobiety częściej niż mężczyźni opisują fantazje i uwodzenie, które prowadzą do kolejnych romansów, i częściej mówią o sobie, że są uzależnione od miłości. Mają też więcej lęku związanego z seksem i objawów depresji (Briken i wsp., 2024). Może to być jeden z powodów, dla których część kobiet nie szuka pomocy pod hasłem „seksoholizm”.

Pornografia dotyczy kobiet rzadziej niż mężczyzn, ale ich nie omija. Przegląd 58 badań pokazał, że kobiety korzystają z niej rzadziej i zgłaszają mniej nasilone objawy (Kowalewska i wsp., 2020). W polskim badaniu internetowym 674 kobiet, z których prawie co trzecia szukała wcześniej pomocy z powodu zachowań seksualnych, z nasileniem objawów najsilniej wiązało się jednak właśnie problemowe korzystanie z pornografii. Liczyły się też częstsza masturbacja i większa liczba partnerów w ostatnim roku (Kowalewska i wsp., 2022). Autorzy zastrzegają, że ta próba nie była reprezentatywna.

Co zbadanoWynikŹródło
Kobiety z wynikiem powyżej progu w kwestionariuszu przesiewowym (USA, 2325 dorosłych)7,0% (mężczyźni: 10,3%)Dickenson i wsp., 2018
Udział kobiet w grupie, która przekroczyła ten próg40,8%Dickenson i wsp., 2018
Udział kobiet wśród pacjentów wyspecjalizowanych poradni5,3%Kowalewska i wsp., 2020

Te liczby pochodzą z różnych krajów i badań, więc nie da się ich zestawić wprost. Sugerują jednak, że do leczenia trafia niewielka część kobiet, które mają ten problem. W ankiecie z 42 krajów tylko 14% osób z grupy wysokiego ryzyka kiedykolwiek szukało pomocy. Kolejne 33% nie zrobiło tego z różnych powodów, między innymi ze wstydu albo z braku pieniędzy (Bőthe i wsp., 2023).

Test na seksoholizm: sześć pytań do siebie

Żaden test z internetu nie stawia rozpoznania, ale sześć pytań opartych na kryteriach ICD-11 pomoże ci ocenić, czy umówić wizytę u specjalisty. Odpowiedz „tak” albo „nie”:

  1. Czy od co najmniej pół roku czujesz, że nie panujesz nad zachowaniami seksualnymi (seks, romanse, czaty, pornografia, masturbacja)?
  2. Czy zajmują one tyle czasu i uwagi, że zaniedbujesz zdrowie, pracę, dom albo inne ważne sprawy?
  3. Czy wiele razy próbowałaś je ograniczyć albo przerwać i się nie udało?
  4. Czy kontynuujesz je, choć już ci zaszkodziły: w związku, w pracy, na zdrowiu?
  5. Czy robisz to dalej, choć daje ci to mało satysfakcji albo nie daje jej wcale?
  6. Czy z tego powodu cierpisz albo gorzej funkcjonujesz i nie wynika to wyłącznie z przekonania, że seks jest czymś złym?

Jeśli odpowiadasz „tak” na pytania 1 i 6 oraz na co najmniej jedno z pytań od 2 do 5, twój opis pasuje do kryteriów zaburzenia kompulsywnych zachowań seksualnych (Kraus i wsp., 2018). To powód, żeby porozmawiać z psychiatrą, psychologiem albo seksuologiem. Wynik tych pytań nie jest rozpoznaniem.

Seksoholizmem nie jest duże zainteresowanie seksem, nad którym panujesz i przez które nie cierpisz ani nie ponosisz szkód. O zaburzeniu świadczy utrata kontroli, a wysokie libido samo w sobie nim nie jest (Kraus i wsp., 2018).

Specjaliści używają też kwestionariuszy przesiewowych. Jednym z nich jest skala CSBD-19, zbudowana na kryteriach ICD-11 i udostępniona bezpłatnie w 26 językach, w tym po polsku (Bőthe i wsp., 2023). Wynik powyżej progu oznacza podwyższone ryzyko, a rozpoznanie stawia lekarz po rozmowie z tobą.

Mity o seksoholizmie kobiet

Najczęstsze mity dotyczą tego, kogo problem dotyka i po czym go poznać. Każdy zestawiamy z tym, co pokazują badania.

MitCo pokazują badania
„Kobiety nie uzależniają się od seksu”W badaniu przesiewowym 2325 dorosłych Amerykanów próg przekroczyło 7,0% kobiet i 10,3% mężczyzn, a kobiety stanowiły prawie 41% tej grupy (Dickenson i wsp., 2018)
„To kwestia dużego temperamentu”Duże zainteresowanie seksem bez utraty kontroli, cierpienia i szkód nie jest zaburzeniem (Kraus i wsp., 2018)
„Seksoholiczka to kobieta, która ma wielu partnerów”Liczba partnerów nie jest kryterium. Problem może dotyczyć samej pornografii i masturbacji; w polskim badaniu 674 kobiet to problemowe korzystanie z pornografii najsilniej wiązało się z nasileniem objawów (Kowalewska i wsp., 2022)
„Skoro się wstydzę, to jestem uzależniona”Cierpienie, które wynika wyłącznie z moralnej oceny własnych pragnień, nie wystarcza do rozpoznania (Kraus i wsp., 2018)
„Wystarczy silna wola”Wiele nieudanych prób ograniczenia to jedno z kryteriów rozpoznania. Podstawą leczenia jest psychoterapia (Kraus i wsp., 2018; Briken i wsp., 2024)
„Leczenie oznacza koniec z seksem”Celem leczenia jest kontrola nad zachowaniami i satysfakcjonująca równowaga. Eksperci piszą wprost, że wyrzeczenie się seksualności celem nie jest (Briken i wsp., 2024)

Skąd bierze się seksoholizm u kobiet?

Seksoholizm nie ma jednej przyczyny. U kobiet badania łączą go między innymi z przemocą seksualną w dzieciństwie, lękowym lub unikającym stylem przywiązania, objawami depresji i lęku oraz z używaniem alkoholu i narkotyków (Kowalewska i wsp., 2020). To związki statystyczne: pokazują, co częściej występuje razem, ale nie mówią, co było pierwsze.

Eksperci zalecają, żeby w leczeniu ustalić, jaką funkcję pełnią te zachowania, także poza seksem. Często są odpowiedzią na przygnębienie, lęk, nudę albo samotność (Briken i wsp., 2024).

Zanim lekarz rozpozna seksoholizm, sprawdza, czy za zmianą zachowań nie stoi epizod manii w chorobie dwubiegunowej, inna choroba, lek albo narkotyk (Kraus i wsp., 2018). Przyczyny, w tym rolę ojca, genów i przemocy, opisujemy szerzej we wpisie Czy brak ojca powoduje seksoholizm?. O tym, jak doświadczenie przemocy splata się z nałogiem, piszemy w tekście Trauma a uzależnienie u kobiet.

Jak leczy się seksoholizm?

Podstawą leczenia seksoholizmu jest psychoterapia, najczęściej poznawczo-behawioralna. Celem jest odzyskanie kontroli nad zachowaniami, a rezygnacji z seksu nikt od ciebie nie wymaga (Briken i wsp., 2024). Stosuje się też terapię akceptacji i zaangażowania (ACT). Terapia może być indywidualna, grupowa albo prowadzona dla pary.

Na pierwszych spotkaniach specjalista zbiera wywiad. Według zaleceń ekspertów medycyny seksualnej (Briken i wsp., 2024) pyta o:

  • historię życia seksualnego i obecne objawy,
  • choroby i przyjmowane leki, żeby wykluczyć przyczynę neurologiczną albo skutek uboczny leku,
  • nastrój, lęk i używanie substancji,
  • doświadczenia przemocy, w tym seksualnej,
  • związek, w którym jesteś.

W samej terapii poznawczo-behawioralnej pracuje się nad wiedzą o zaburzeniu, motywacją, radzeniem sobie z narastającym popędem, regulowaniem emocji (także przez trening uważności) i zapobieganiem nawrotom (Briken i wsp., 2024).

Kompulsywnym zachowaniom seksualnym często towarzyszą inne zaburzenia. Zależnie od badania zaburzenia lękowe miało 46-96% pacjentów, zaburzenia nastroju 39-81%, a zaburzenia związane z używaniem substancji 46-71% (Briken i wsp., 2024). Dlatego specjalista pyta także o nie. O tym, jak depresja łączy się z nałogiem, piszemy we wpisie Depresja a uzależnienia u kobiet.

Leki są dodatkiem do psychoterapii. Przy umiarkowanym lub dużym nasileniu objawów psychiatra może dołączyć lek z grupy SSRI albo naltrekson. W tym zaburzeniu stosuje się je poza zarejestrowanymi wskazaniami (Briken i wsp., 2024). O lekach decyduje lekarz, który cię bada.

Badań nad skutecznością leczenia jest mało: przegląd systematyczny objął 24 badania, z czego 4 miały grupę kontrolną z losowym przydziałem (Briken i wsp., 2024). Do 2020 roku żadne nie sprawdzało osobno skuteczności leczenia kobiet (Kowalewska i wsp., 2020). Terapia może pomagać, ale nikt nie potrafi dziś podać rzetelnego odsetka wyleczeń, dlatego ostrożnie podchodź do ofert, które go obiecują.

Gdzie szukać pomocy w Polsce?

Zacząć możesz od psychiatry albo psychologa, bo do obu na NFZ nie potrzebujesz skierowania (pacjent.gov.pl). Bezpłatną pomoc oferują też placówki dla osób z uzależnieniami behawioralnymi, a kompulsywne zachowania seksualne są jednym z problemów, którymi się zajmują.

Stan na wrzesień 2026 r. Informator KCPU z 2023 r. opisuje 221 placówek w całym kraju.
GdzieCo tam dostanieszKoszt i formalności
PsychiatraRozpoznanie, wykluczenie innych przyczyn, leczenie depresji lub lękuNa NFZ bez skierowania
PsychologKonsultacja i diagnoza psychologicznaNa NFZ bez skierowania
Placówki pomocy w uzależnieniach behawioralnych (baza KCPU)Konsultacje psychologiczne i psychiatryczne, terapia indywidualna i grupowa; zakres zależy od placówkiW wielu placówkach wszystkie formy pomocy są bezpłatne
Telefon zaufania 801 889 880Rozmowa o problemie i o tym, gdzie szukać pomocyCodziennie 17:00-22:00, koszt połączenia według cennika operatora
Wspólnoty 12 kroków: SA i SLAAMityngi stacjonarne, w SA także telefoniczne, w SLAA także onlineSA utrzymuje się z dobrowolnych datków, obowiązkowych opłat nie ma

Placówkę w swojej okolicy znajdziesz w bazie na stronie uzaleznieniabehawioralne.pl, prowadzonej na zlecenie Krajowego Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom. Bazę można przeszukać według rodzaju problemu (jest tam pozycja „kompulsywne zachowania seksualne”) i województwa.

Wspólnoty samopomocowe działają według programu 12 kroków przejętego od Anonimowych Alkoholików. Anonimowi Seksoholicy (SA) podają dwa numery kontaktowe i pod jednym z nich odbiera kobieta. Anonimowi Uzależnieni od Seksu i Miłości (SLAA) mają mityngi w wielu miastach oraz online, na Discordzie i w Teams. Mityng daje wsparcie osób z podobnym doświadczeniem, ale nie zastępuje diagnozy u lekarza. SA za swój cel uznaje „seksualną trzeźwość”, a eksperci medycyny seksualnej nie stawiają abstynencji jako celu leczenia (Briken i wsp., 2024), więc przed pierwszym spotkaniem przeczytaj, jak wybrana grupa rozumie zdrowienie.

Nasz ośrodek jest prywatny i przyjmuje wyłącznie kobiety. Prowadzimy stacjonarną terapię uzależnień od alkoholu, leków i narkotyków. Jeśli kompulsywne zachowania seksualne idą u ciebie w parze z którymś z tych uzależnień, każdy z podstawowych programów (2, 4 i 6 tygodni) zaczyna się od diagnozy, którą stawia lekarz psychiatra, oraz od diagnozy psychologicznej podłoża problemów i przeżytych traum. W ośrodku zwracamy się do siebie po imieniu i personel zna pacjentki wyłącznie z imienia. O seksoholizmie kobiet i roli terapii mówiliśmy też w artykule Newsweek Polska.

Jeśli problem dotyczy tylko zachowań seksualnych, możesz umówić konsultację z terapeutą lub psychologiem (50 minut, 240 zł) albo zapytać o dochodzącą grupę terapeutyczną dla kobiet „Odnaleźć Siebie”, w której pracuje się nad granicami, poczuciem własnej wartości i budowaniem bezpiecznych więzi. Zadzwoń do nas i powiedz, z czym się zmagasz, a odpowiemy na twoje pytania. Różnice między leczeniem publicznym a prywatnym zebraliśmy we wpisie NFZ czy prywatnie.

Kiedy potrzebna jest pilna pomoc

Myśli o odebraniu sobie życia albo o samookaleczeniu wymagają pomocy od razu, bez czekania na termin terapii. Depresja często towarzyszy kompulsywnym zachowaniom seksualnym, dlatego zapisz te numery:

  • Centrum Wsparcia: 800 70 2222 (całą dobę, bezpłatnie; można też napisać na czacie ze specjalistą),
  • telefon zaufania dla dorosłych: 116 123,
  • w bezpośrednim zagrożeniu życia: 112.

Najczęściej zadawane pytania

Jakie są objawy seksoholizmu u kobiet?
Główny objaw to utrata kontroli nad zachowaniami seksualnymi, która trwa miesiącami. Seks, romanse albo pornografia stają się osią życia kosztem zdrowia i obowiązków, kolejne próby ograniczenia się nie udają, zachowania trwają mimo szkód albo mimo tego, że nie dają już satysfakcji. Do rozpoznania potrzebne jest też wyraźne cierpienie lub szkody w ważnych sprawach życia. Liczba partnerów nie jest kryterium.
Po czym poznać, że kobieta jest uzależniona od seksu?
Nie po liczbie partnerów ani po sposobie bycia. O problemie świadczy to, że mimo prób nie potrafi przerwać zachowań seksualnych i wraca do nich, choć szkodzą jej zdrowiu, związkowi albo pracy. U kobiet częściej niż u mężczyzn przybiera to postać fantazji, uwodzenia i kolejnych romansów, ale może też dotyczyć wyłącznie pornografii i masturbacji. Rozpoznanie stawia lekarz, a nie rodzina czy partner.
Czy seksoholizm u kobiet to to samo co nimfomania?
Nimfomania to dawna nazwa nadmiernego popędu seksualnego u kobiet. W klasyfikacji ICD-10 widnieje pod kodem F52.7 razem z męskim odpowiednikiem, satyriasis. ICD-11 opisuje problem pod jedną nazwą dla obu płci, jako zaburzenie kompulsywnych zachowań seksualnych. O rozpoznaniu decydują w nim utrata kontroli i szkody. Siła popędu nie jest kryterium.
Czym różni się seksoholizm od wysokiego libido?
Wysokie libido, nad którym panujesz i które nie powoduje cierpienia ani szkód, nie jest zaburzeniem. O seksoholizmie mówi się wtedy, gdy mimo prób nie potrafisz ograniczyć zachowań seksualnych i kontynuujesz je mimo szkód. Sama częstotliwość seksu niczego nie rozstrzyga.
Czy jest test na seksoholizm?
Są kwestionariusze przesiewowe, na przykład skala CSBD-19 oparta na kryteriach ICD-11 i dostępna także po polsku. Wynik powyżej progu oznacza podwyższone ryzyko, ale nie jest rozpoznaniem. Możesz też odpowiedzieć sobie na sześć pytań z tego wpisu: o utratę kontroli, nieudane próby ograniczenia, szkody i cierpienie. Rozpoznanie stawia lekarz po rozmowie.
Jak wyleczyć seksoholizm?
Podstawą leczenia jest psychoterapia, najczęściej poznawczo-behawioralna, indywidualna, grupowa albo dla pary. Przy bardziej nasilonych objawach psychiatra może dołączyć leki stosowane poza zarejestrowanymi wskazaniami. Celem jest odzyskanie kontroli nad zachowaniami i z seksu nie musisz rezygnować. Badań nad skutecznością leczenia jest mało, więc nikt rzetelny nie obieca ci konkretnego odsetka wyleczeń.
Gdzie leczyć seksoholizm w Polsce i czy można na NFZ?
Do psychiatry i psychologa na NFZ nie potrzebujesz skierowania. Bezpłatną pomoc oferuje też wiele placówek dla osób z uzależnieniami behawioralnymi. Ich bazę znajdziesz na stronie uzaleznieniabehawioralne.pl, prowadzonej na zlecenie KCPU. Działa również telefon zaufania 801 889 880, czynny codziennie od 17 do 22. Leczenie na NFZ czy prywatnie
Czy są grupy wsparcia dla seksoholików online?
Tak. Wspólnota Anonimowych Uzależnionych od Seksu i Miłości (SLAA) prowadzi mityngi online, na Discordzie i w Teams, a Anonimowi Seksoholicy (SA) mają obok mityngów stacjonarnych także telefoniczne. Obie wspólnoty działają według programu 12 kroków i przyjmują kobiety. Mityng nie zastępuje diagnozy ani terapii.
Czy leczenie oznacza rezygnację z seksu?
Nie. Eksperci medycyny seksualnej piszą wprost, że celem leczenia jest kontrola nad zachowaniami i satysfakcjonująca równowaga, a nie wyrzeczenie się seksualności. W terapii ustala się, jaką funkcję pełnią kompulsywne zachowania, i szuka innych sposobów na to samo.
Czy wasz ośrodek leczy seksoholizm?
Prowadzimy stacjonarną terapię uzależnień od alkoholu, leków i narkotyków, wyłącznie dla kobiet. Jeśli kompulsywne zachowania seksualne towarzyszą któremuś z tych uzależnień, program zaczyna się od diagnozy psychiatrycznej i psychologicznej. Gdy problem dotyczy tylko zachowań seksualnych, możesz umówić konsultację z terapeutą lub psychologiem (50 minut, 240 zł) albo zapytać o dochodzącą grupę terapeutyczną dla kobiet. Ośrodek jest prywatny. Skontaktuj się z nami

Źródła

  1. World Psychiatry (Kraus i wsp.). Compulsive sexual behaviour disorder in the ICD-11, 2018.
  2. Neuropsychiatric Disease and Treatment (Kowalewska i wsp.). Spotlight on Compulsive Sexual Behavior Disorder: A Systematic Review of Research on Women, 2020.
  3. Sexual Medicine (Kowalewska i wsp.). Predictors of Compulsive Sexual Behavior Among Treatment-Seeking Women, 2022.
  4. JAMA Network Open (Dickenson i wsp.). Prevalence of Distress Associated With Difficulty Controlling Sexual Urges, Feelings, and Behaviors in the United States, 2018.
  5. Journal of Behavioral Addictions (Bőthe i wsp.). Compulsive sexual behavior disorder in 42 countries: Insights from the International Sex Survey and introduction of standardized assessment tools, 2023.
  6. Sexual Medicine Reviews (Briken i wsp.). Assessment and treatment of compulsive sexual behavior disorder: a sexual medicine perspective, 2024.
  7. Krajowe Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom, Fundacja Praesterno. Informator o placówkach udzielających pomocy w zakresie uzależnień behawioralnych, IV edycja, 2023.
  8. pacjent.gov.pl, Ministerstwo Zdrowia i NFZ. Kto i kiedy nie potrzebuje skierowania.

Chętnie odpowiemy na wszystkie Wasze pytania