Przekaż darowniznę
+48 735 469 430

Kompulsywne odżywianie – zadzwoń do przyjaciółki

Jedzenie kompulsywne to zaburzenie odżywiania, które polega głównie na tym, że dana osoba spożywa pokarm w niekontrolowany sposób i nie z powodu głodu, a na przykład po to, aby poczuć się psychiczne lepiej.

Co jeszcze warto wiedzieć na temat kompulsywnego odżywiania?

Ośrodek odwykowy dla bulimiczek, anorektyczek i amatorek szybkiego jedzenia…

Za pomocą jedzenia można kompensować sobie rożne potrzeby emocjonalne. Oczywiście jedzenie kompulsywne może mieć różną formę u różnych osób, ale wspólną cechą jest występowanie napadów. Charakterystyczną cechą osób zmagających się z kompulsywnym odżywianiem jest szybkie jedzenie. Osoba uzależniona często je dotąd, aż wystąpią u niej objawy przejedzenia. Taka osoba je też często w samotności, ponieważ często wstydzi się tego, że je.

Charakterystyczne dla kompulsywnego jedzenia jest też to, że często występuje ono w parze z innymi zaburzeniami odżywiania, takimi jak bulimia, ortoreksja czy anoreksja.

Terapia uzależnień – chore emocje

Niejeden ośrodek odwykowy mieści u siebie osoby zmagające się z kompulsywnym odżywianiem, których problemy mają głębokie podłoże psychologiczne. Podstawowy kłopot to tzw. zajadanie problemów. Czyli osoba uzależniona od kompulsywnego jedzenia…

  • tłumi w sobie emocje
  • by następnie rozładować stres poprzez kompulsywne jedzenie

Kompulsywne jedzenie jest nie tylko szkodliwe dla zdrowia fizycznego (nadwaga, otyłość), ale też każda taka sesja kompulsywna skutkuje dużymi wyrzutami sumienia. Pojawia się uczucie lęku, poczucie winy.

Dlatego terapia uzależnień dla osób mających problem z racjonalnym jedzeniem polega między innymi na pracy z emocjami. Pacjent lub pacjentka powinni znaleźć inne źródła swoich emocji.

Leczenie uzależnień od jedzenia

Leczenie uzależnień od kompulsywnego jedzenia nie jest proste. Tak samo jak nie jest proste leczenie anoreksji lub bulimii. Ośrodek odwykowy zajmujący się leczeniem zaburzeń odżywiania stosuje między innymi…

  • psychoterapię
  • terapię grupową

Bardzo skuteczna jest terapia behawioralno-poznawcza, polegająca między innymi na pracy nad pozytywną samooceną, samoakceptacją. Leczenie uzależnień tego typu to również nauka budowania racjonalnych oraz realnych oczekiwań zarówno wobec swojego wyglądu jak i siebie. To również budowanie prawidłowych relacji z rodziną i z otoczeniem. Często osoby z zaburzeniami odżywiania mają jednocześnie trudności z nawiązaniem kontaktu z innymi ludźmi.

Weź kąpiel albo zadzwoń do przyjaciela

Leczenie uzależnień to jednak nie tylko konkretna terapia grupowa ale i inne strategie, które można zastosować, kiedy nadchodzi tzw. kryzys i chce się nam sięgnąć po jedzenie. Zawsze można spróbować w takiej sytuacji…

  • wyjść na spacer
  • wziąć kąpiel
  • iść spać
  • spotkać się albo zatelefonować do przyjaciela

Ważne jest, aby zdiagnozować, jakie sytuacje generują napady kompulsywnego zachowania się. Dobrą strategią jest też prowadzenie specjalnego dziennika.

Grupowa terapia dla uzależnionych

Jak już napisaliśmy, ludzie zmagający się z uzależnieniem od kompulsywnego jedzenia często mają problemy w relacjach. Często nie potrafią nawiązać kontaktu z innymi ludźmi i jedzenie jest dla nich antidotum na te problemy.

Dlatego tak ważna w leczeniu uzależnień tego typu jest grupowa terapia dla uzależnionych, oferowana przez specjalistyczny ośrodek odwykowy. Uczestnictwo w takich grupach wsparcia jak Wspólnota Anonimowych Jedzenioholików daje bardzo dobre efekty terapeutyczne. Przede wszystkim osoba dzieląca się z grupą swoim problemem uczy się tego, że jej kłopot nie jest unikatowy, że nie jest dziwna i że jest więcej osób zmagających się z zaburzeniami odżywiania.

Mityngi – otwarte i zamknięte

Na stronie poświęconej anonimowym jedzenioholikom są podane wykazy mityngów. Istnieją zarówno mityngi otwarte jak i mityngi zamknięte.

Mityngi otwarte są dedykowane nie tylko osobom mającym problem z jedzeniem ale również ich rodzinom oraz osobom zainteresowanym, lekarzom, psychologom, itp. Z kolei mityngi zamknięte są przeznaczone tylko dla osób cierpiących na zaburzenia odżywiania. Takie mityngi to forma terapii dla uzależnionych. Odbywają się w poszczególnych miastach, na przykład raz w tygodniu.

Lista wpisów

+48 735 469 430

Leczenie alkoholizmu kobiet – 4 cechy szczególne

Niejeden ośrodek uzależnień wyspecjalizowany jest w leczeniu alkoholizmu kobiet. Dzieje tak, ponieważ kobiecy alkoholizm wyróżnia się szczególnymi cechami. Związane jest to między innymi z uwarunkowaniami kulturowymi, innymi oczekiwaniami wobec roli kobiety w społeczeństwie. Czym jeszcze charakteryzuje się kobiecy alkoholizm?

Leczenie alkoholizmu kobiet – co jest największą przeszkodą?

Zdaniem psychologów, największa przeszkoda w leczeniu alkoholizmu płci żeńskiej to…

  1. wstyd
  2. poczucie winy

Te dwa elementy częściej towarzyszą nałogom kobiet niż mężczyzn. Powodem tego jest fakt, iż alkoholizm mężczyzn jest bardziej tolerowany niż alkoholizm kobiet. Poza tym przyznanie się do nałogu alkoholowego jest traktowane jak świadectwo niepowodzenia w roli żony i matki. Szczególnie pijące matki są w naszym społeczeństwie napiętnowane.

O wiele lepiej tolerujemy pijących ojców. Wręcz picie alkoholu przez mężczyznę jest wpisane w naszą kulturę – przykładem są powieści Henryka Sienkiewicza, w których nie brakuje podpitych bohaterów. Tymczasem alkoholizm kobiet generuje lęk przed zarzutem nie tylko zaniedbywania dzieci ale i przed ich odebraniem. Dlatego kobieta o wiele rzadziej przyznaje się do picia i o wiele rzadziej zgłasza się do ośrodka uzależnień.

1. Czy terapia grupowa jest dla kobiety stresogenna?

W związku z większym napiętnowaniem kobiet alkoholiczek, pojawia się pytanie – czy grupowa terapia uzależnień, którą stosują specjalistyczne ośrodki uzależnień nie jest zbyt obciążająca psychicznie dla kobiety?Przecież musi ona się przyznać do tego, że pije.

Terapeuci odpowiadają, że terapia grupowa stosowana przez prywatne ośrodki odwykowe skupia osoby, które łączy wspólny problem – alkoholizm kobiet. Owszem, wstyd i obawa przed napiętnowaniem są duże, ale grupowa terapia uzależnień cechuje się tym, że skupia osoby połączone wspólnym problemem, przed którymi o wiele łatwiej się otworzyć.

Pacjentka czuje się wręcz anonimowa, a jednocześnie zrozumiana. Zrozumienie, którego trudno jest szukać wśród najbliższych, kobiety alkoholiczki znajdują wśród członkiń grupy wsparcia.

2. Leczenie alkoholizmu kobiet zaczynamy od znalezienia źródła problemu

Ośrodek uzależnień specjalizujący się w alkoholizmie kobiet stosuje terapię uzależnień opartą zarówno na spotkaniach grupowych, jak i sesjach indywidualnych. Pacjentka ma wolny wybór, który rodzaj terapii jej bardziej odpowiada. Obie formy terapii są skuteczne. Terapia polega przede wszystkim na znalezieniu źródła problemu – alkoholizm kobiet często jest spowodowany traumatycznymi przejściami w dzieciństwie, na przykład molestowaniem seksualnym.

Źródłem problemów alkoholowych kobiet często bywa również tzw. syndrom opuszczonego gniazda, czyli sytuacja, kiedy dorosłe dzieci opuszczają dom rodzinny, a matka, zostawszy samą, czuje się niepotrzebna i osamotniona.

3. Alkoholizm kobiet a depresja

Niejeden prywatny ośrodek odwykowy skupia kobiety alkoholiczki mające jednocześnie problemy z depresją. Złe samopoczucie, obniżenie własnej wartości, nastroje depresyjne towarzyszą, a wręcz są powodem sięgania po alkohol. Kolorowy, elegancki drink poprawia samopoczucie, pozwala uciec od kłopotów.

Kiedy kobieta sięga po alkohol w celu poprawy nastroju, jest to sygnał, iż ma ona problemy z nałogiem. Nawet jeśli nie upija się do utraty przytomności. Ważne jest to, że robi to regularnie. Wielu specjalistów jednak skupia się samych na problemach z depresją u pacjentki. Prywatne ośrodki odwykowe specjalizujące się w uzależnieniach kobiet podchodzą do problemu bardziej holistycznie.

4. Czy alkoholizm kobiet jest uwarunkowany emocjonalnie?

Wiele się mówi o tym, że o ile uzależnienia behawioralne związane są ze zniekształceniami poznawczymi to do alkoholizmu przyczyniają się problemy emocjonalne. Szczególnie u kobiet problemy emocjonalne bywają przyczyną picia. Terapeuci przyznają rację – rzeczywiście, alkoholizm kobiet jest związany z nieradzeniem sobie ze złymi stanami emocjonalnymi, których przyczyną są:

  • problemy związane z sytuacją domową – rolą żony, matki i tzw. domową samotnością. Samotne siedzenie w domu po urodzeniu dziecka generuje ograniczony kontakt z ludźmi
  • do tego dochodzi natłok obowiązków domowych, co rodzi rozdrażnienie i problemy ze snem

Wówczas pomocny wydaje się alkohol. Warto też dodać, że psychika kobieca wyróżnia się również rozbudowaną sferą emocjonalną, co również ma wpływ na przykład na intensywniejsze przeżywanie poczucia winy i lęków.

Lista wpisów

+48 735 469 430

Trzynaście błędnych przekonań uzależnionej osobowości

Ośrodki odwykowe zaczynają leczenie i terapię uzależnień zazwyczaj od głębszego przyjrzenia się psychice uzależnionego człowieka. Od zrozumienia tego, dlaczego dana osoba zaczęła brać narkotyki czy pić alkohol. Amerykański psycholog Lee Jampolsky, autor książki pt. Leczenie uzależnionej osobowości. Jak uwolnić się od nałogowych zachowań i uzależniających relacji, stawia tezę, że istnieje coś takiego jak tzw. uzależniona osobowość. Czym ona się charakteryzuje?

Szukanie szczęścia, czyli czym jest uzależniona osobowość?

Osobowość uzależniona, zdaniem wspomnianego psychologa to coś, co sprawia, że akceptujemy takie przekonania i zachowania, które mają na celu uniknięcie bólu oraz cierpienia. Dlatego też (co zauważa i wprowadza w życie niejeden zamknięty ośrodek leczenia uzależnień, proponując np. specjalną terapię uzależnień kobiet) uzdrowienie z nałogu to przede wszystkim zrozumienie tego, jak bardzo zależna osobowość i zależne myślenie wpływają na nasze życie.

To podjęcie wysiłku zmiany sposobu widzenia siebie. To zmiana postrzegania swojego miejsca w świecie.

Poczucie winy, kontrola… – 13 przekonań uzależnionej osobowości

Tzw. osobowość uzależniona polega na głęboko zakorzenionych przekonaniach. Oto one:

  1. Żyję w oderwaniu od innych ludzi, w okrutnym i bezlitosnym świecie – takie przekonanie prowadzi do przyjęcia postawy obronnej. Do budowania ochronnych murów. Z poczucia wyobcowania rodzi się uzależnienie. Terapia uzależnień powinna zatem polegać na zbudowaniu poczucia, że jest się częścią wspólnoty z innymi ludźmi, które to poczucie pomaga osiągnąć tzw. terapia grupowa, na przykład terapia aa.
  2. Aby poczuć się bezpiecznym i odnosić sukcesy, muszę krytykować innych bronić siebie samego – jednak prawda jest taka, że ilekroć osądzamy innych, zmniejszamy swoje szanse na osiągnięcie spokoju i prawdziwego sukcesu.
  3. Zawsze prawidłowo postrzegam rzeczywistość i zawsze postępuję słusznie. Aby dobrze się czuć, muszę być doskonały – jednak im bardziej chcemy być nieomylni, tym bardziej psujemy jakość naszych relacji z innymi.
  4. Bezpieczeństwo gwarantuje tylko obrona i atak – co przypomina rzucanie bumerangiem z nadzieją, że nie wróci. Ale jednak wraca. Wraca poczucie poczucie zagrożenia i potrzeba obrony.
  5. Przeszłość oraz przyszłość są bardzo realne i muszą wzbudzać obawy – takie przekonanie sprawia, że nie wyobrażamy sobie dalszego życia bez uzależniających substancji czy zachowań.
  6. Nie można uciec od poczucia winy, od przeszłości – co uniemożliwia uzdrowienie uzależnionej osobowości i hamuje przed dokonaniem pozytywnych zmian w życiu.
  7. Błędy nie są okazją do poprawy ani do wyciągnięcia nauki, ale należy je osądzić i ukarać – które to myślenie czyni osobę uzależnioną więźniem własnych przekonań i odbiera szansę na rozwój.
  8. Nie wolno kwestionować strachu, ponieważ jest bardzo realny – oto przekonanie, na którym opiera się istota uzależnionej osobowości. Pamiętajcie jednak, że mimo iż strach narasta, gdy go analizujemy, to znika, kiedy… odkrywamy jego chwiejne podstawy.
  9. Winę za moje uczucia i porażki ponoszą konkretne osoby oraz konkretne sytuacje – to nieprawda, bo jedynymi osobami, od których zależy nasze samopoczucie jesteśmy my sami.
  10. Czyjaś strata oznacza mój zysk, a sukces jest wynikiem rywalizacji z innymi i rzucania wyzwań najlepszym – lecz ciągłe porównywanie się z innymi do droga donikąd.
  11. Nie osiągnę poczucia pełni bez czegoś lub kogoś – jednak dopóki nie zdobędziemy się na odwagę, aby spojrzeć w głąb siebie, dopóty będziemy się oszukiwać, ścigając złudzenia i popadając w nałogi.
  12. Moje poczucie własnej wartości zależy od aprobaty innych ludzi – jednak już sama nadmierna zależność od innych jest formą uzależnienia.
  13. Muszę kontrolować innych ludzi i wszystko wokół siebie – przekonanie to prowadzi do prób manipulowania ludźmi i sytuacjami. Co generuje stres, niepokój, napięcie. Nie mogąc utrzymać kontroli nad innymi, czujemy gniew. Postrzegamy członków rodziny jako przedłużenie samych siebie.

Lista wpisów

+48 735 469 430

Uzależniona kobieta – jak jej pomóc? Program przeciwko stygmatyzacji alkoholiczek

Mężczyzna stojący pod sklepem z piwem w niewielu ludziach budzi zdziwienie. Wręcz można powiedzieć, że puszka z piwem wydaje się być naturalnym dopełnieniem standardowego mężczyzny. Szczególnie samca alfa, czyli mężczyzny hiper-męskiego i celebrującego tradycyjne wzorce.

Z kolei uzależniona kobieta wymyka się standardom kulturowym. Jest wręcz objęta tabu. Tymczasem współczesne ośrodki terapii uzależnień są pełne zarówno mężczyzn jak i kobiet.

Kobieta pije po kryjomu

Upijający się facet jest więc co najwyżej śmieszny. Kobieta pod wpływem alkoholu rzadko jest zabawna. Zdecydowanie częściej jest znieważana i upodlana. Oskarżana o demoralizację i zdeprawowanie. O ile w przypadku mężczyzny, zwłaszcza Polaka, alkoholizm może stanowić część jego człowieczeństwa, picie kobiet nosi łatkę odczłowieczenia. Jest dla większosci ludzi ‚nienaturalne’.

W związku z tym uzależniona kobieta rzadziej niż uzależniony mężczyzna przyzna się do swojego alkoholizmu. Zazwyczaj zaszywa się w czterech ścianach i popija alkohol wieczorami. A rano idzie do pracy i rzadko kto orientuje się, że coś wieczorem piła. Bo jeśli jest na przykład lekarzem, to zna środki oczyszczające organizm z alkoholu. Podobno kobiety bywają mistrzyniami kamuflażu. Potrafią ukryć twarz alkoholiczki pod starannym makijażem albo kremem tuszującym rozszerzone alkoholem naczynka krwionośne.

Specjalny program przeciw stygmatyzacji alkoholiczek

W związku ze specyficznym usytuowaniem kulturowym uzależnionej od alkoholu kobiety powstają specjalne ośrodki terapii uzależnień dedykowane dla kobiet, takie jak nasz. Dysponujemy specjalnym programem przeciw stygmatyzacji płci żeńskiej mającej problemy alkoholowe. Autorski program łączący w sobie elementy terapii zajęciowej, informacyjnej i edukacyjnej uczy kobiety, jak mają radzić sobie ze społeczną krytyką i oceną.

Pacjentki ośrodka odwykowego uczą się tego, z jakich narzędzi społecznych, finansowych, medycznych czy nawet prawnych mogą korzystać i w jakim stopniu. Program przeciw stygmatyzacji uzależnionych kobiet kładzie nacisk na odbudowanie własnej wartości i na samorozwój.

Jak odbudować wiarę w siebie?

Program walczący ze stygmatyzacją uzależnionych kobiet opiera się przede wszystkim na wierze, że razem można więcej. Skierowany jest nie tylko do uzależnionych ale i współuzależnionych pań. Czerpie korzyści z terapii grupowej, w czasie której alkoholiczki otrzymują wsparcie od pozostałych członkiń grupy.

Terapeutyczna jest już sama świadomość, że chora nie jest nie jest na świecie ze swoim problemem sama. Budzi również chęć pomagania innych. Kiedy myślisz, że jesteś sama ze swoim problemem, czujesz się wykluczona ze społeczności, a terapia grupowa daje Ci wiedzę, że jesteś częścią społeczeństwa. Daje także informacje, że uzależniona kobieta nie jest żadnym ewenementem, bo na świecie jest mnóstwo kobiet z problemem alkoholowym. Z czego wiele pań nie zdaje sobie sprawy, siedząc ze swoim alkoholizmem w czterech ścianach. Ośrodki terapii uzależnień kobiet opierające się na terapii grupowej wykorzystują także wspólne rytuały do scalenia grupy w celu pogłębienia więzi i dania kobietom do zrozumienia, że nie są wykluczone.

Program dla całej rodziny

Ośrodki uzależnień dla kobiet dysponują również programami skierowanymi nie tylko do pojedynczej kobiety ale i całej jej rodziny. Na przykład program dla rodzin „najlepsza droga pomocy” jest skierowany do całej rodziny osoby uzależnionej. Bazuje on na świadomości tego, jak bardzo bezradni i zdesperowani są członkowie uzależnionych kobiet i jak bardzo pragną im pomóc. Specjalny program dla rodzin daje narzędzia do efektywnego wspierania alkoholiczki w jej decyzji rozpoczęcia zmian w życiu i rozpoczęcia procesu zdrowienia. Program uczy tego, jak rozmawiać z osobą uzależnioną i jak ją wspierać. Jak ją wspierać, aby to rzeczywiście pomogło a nie zaszkodziło. Aby było to wsparcie jak najskuteczniejsze. Aby to była pomoc skutkująca długotrwałą poprawą. Aby kobieta uzależniona nie wróciła po pół roku do ośrodka. Ale żeby jej wyzdrowienie oraz wyzdrowienie całej jej rodziny było trwałe.

Lista wpisów

+48 735 469 430

Terapia w grupie, czyli nie jesteś sam

terapia grupowa

Zalet terapii w grupie jest wiele, omówimy tutaj to ze szczegółami.

Co to jest terapia grupowa?

Terapia grupowa to forma leczenia, której głównym elementem jest kontakt z większą ilością osób o podobnej specyfice problemów. To sposób leczenia w tzw. grupach samopomocowych. Sposób stosowany najczęściej w leczeniu uzależnień. Ceniony za dużą skuteczność.

Ciekawostka – jedną z najbardziej znanych grup są Anonimowi Alkoholicy, którzy cechują się między innymi tym, że nie rejestrują, nie śledzą ani nie kontrolują swoich uczestników. Za to wdrażają w życie ideę 12 kroków w leczeniu uzależnienia alkoholowego.

Czym się różni terapia otwarta od zamkniętej?

Nie istnieje jeden prawidłowy schemat grupowej terapii. Nie można bowiem porównywać terapii chorych na schizofrenię z terapią leczenia nerwic lub choroby alkoholowej. Nie ma też tutaj jednego nurtu i modelu. Wiele zależy od specjalizacji terapeutów i rodzaju schorzenia pacjentów.

Ciekawostka – specjaliści wyróżniają między innymi terapię otwartą i zamkniętą. Terapia otwarta polega na tym, że w każdym tygodniu dołączają nowi pacjenci, co pozwala nowym osobom skorzystać z porad bardziej doświadczonych uczestników. Grupa zamknięta skupia stałych uczestników.

Jak długo trwa terapia grupowa?

Terapia grupowa odbywa się albo codziennie od poniedziałku do piątku (przez 6 godzin) w szpitalu psychiatrycznym na oddziale dziennym lub zamkniętym albo w grupach spotykających się 1, 2 razy w tygodniu. Terapia w szpitalu trwa od 8 do12 tygodni. W przypadku grup terapeutycznych wiele zależy od indywidualnego samopoczucia pacjenta, a pojedyncze spotkanie trwa od 90 do 180 minut.

Ciekawostka – lekarze przestrzegają jednak, aby nie postrzegać zakończenia terapii jako ostatecznego wyleczenia. Proces zdrowienia jest bowiem długotrwały i odbywa się również po opuszczeniu grupy wsparcia. Pacjent opuszcza jednak grupę z solidną porcją wiedzy i doświadczenia, co owocuje w przyszłości.

Korzyści z terapii grupowej

Dlaczego obcowanie osób o podobnych problemach sprawdza się i korzystnie wpływa na stan zdrowia? Przede wszystkim dlatego, że jedni członkowie grupy otrzymują wsparcie od innych członków. Otrzymują sygnał, że nie są sami i jedyni na świecie ze swoimi problemami. Że są ludzie, którzy czują podobnie.

Pacjenci czują się także gotowi do pomocy innym, czują się potrzebni, co ma ważne znaczenie terapeutyczne. Wchodzenie w relacje, interakcje z innymi uczestnikami grupy daje także poczucie bezpieczeństwa, przynależności, akceptacji. Motywuje do pokonywania trudności i pozwala kontrolować własne zachowanie. Terapia grupowa działa też korzystnie na osoby, które wcześniej nie potrafiły się komunikować z innymi. Teraz mają szansę na samodoskonalenie. Mają także szansę na rozwinięcie w sobie takich umiejętności jak asertywność, rozpoznawanie i reagowanie na stany emocjonalne innych osób. Warto też dodać, że proces terapeutyczny nie jest łatwy i każdy pacjent przechodzi go inaczej. Najważniejsze jest jednak stosowanie się do zaleceń lekarzy i terapeutów.

Ciekawostka – psychoterapeuta Irvin Yalom wyróżnił 11 czynników przyczyniających się do zaistnienia zmiany terapeutycznej. Czynników wskazujących na ogromny potencjał grupy.

  1. Nadzieja – uczestnik obserwuje zmiany u innych i nabiera wiary w to, że może udać się także jemu.
  2. Uniwersalność – pacjent dostrzega, że wszyscy są w takiej samej sytuacji.
  3. Informacja – terapeuta przekazuje członkom grupy sporą ilość informacji na temat zdrowia psychicznego i sposobów radzenia sobie z trudnościami.
  4. Altruizm – poprzez pomaganie innym pacjent zaspokaja swoje pragnienie bycia potrzebnym. Dostaje możliwość zrobienia czegoś dla innych.
  5. Przeanalizowanie w grupie wzorców zachowań wyniesionych z rodziny – praca w grupie umożliwia skorygowania takich wzorców podczas relacji z innymi uczestnikami grupy.
  6. Umiejętności społeczne – terapia grupowa niewątpliwie rozwija zdolności interpersonalne.
  7. Naśladowanie – pacjent wykorzystuje cechy terapeuty i innych członków grupy jako wzorce dla własnego zachowania.
  8. Uczenie się interpersonalne – praca w grupie daje szansę na przetestowanie w bezpiecznych warunkach nowych sposobów reagowania.
  9. Grupowa spójność – pacjent dostaje wsparcie i akceptację pozwalającą mu zmierzyć się z trudnościami. Spójność grupy jest odpowiednikiem relacji terapeutycznej w terapii indywidualnej.
  10. Katharsis – odtworzenie i ponowne przeżycie traumatycznych doświadczeń pomaga odreagować tłumione emocje, uświadomić sobie własne przeżycia, co działa oczyszczająco.
  11. Egzystencjalizm – pacjenci mają możliwość wymiany przekonań dotyczących sensu życia czy śmierci z innymi uczestnikami grupy. Porównują swoje przekonania z innymi i dostają szansę ich zmodyfikowania.

Lista wpisów