Przekaż darowniznę
+48 735 469 430

Zamiast terapii uzależnień – 5 planów profilaktycznych

Nie tylko ośrodki odwykowe oferują pomoc dla osób uzależnionych od hazardu czy internetu. Ważne jest nie tylko leczenie uzależnień ale również zapobieganie nim. Czy jest to możliwe? Jak spowodować, aby dzieci, młodzież i dorośli nie popadali w nałogi? Magdalena Rowicka w książce pt. Uzależnienia behawioralne. Profilaktyka i terapia proponuje różne strategie przeciwdziałające rozwojowi uzależnień od patologicznych zachowań.

1. Strategia informacyjna – wzrost wiedzy i uświadamiająca terapia uzależnień

W 2012 roku Polskie Centrum Programu Programu Safer Internet (powołane w ramach programu Komisji Europejskiej Safer Internet) wprowadziło kampanię pt. W którym świecie żyjesz?. Celem kampanii było

  • zwiększenie wiedzy o konsekwencjach zbytniego zaabsorbowania dzieci i młodzieży internetem i komputerem
  • uruchomienie witryny internetowej oferującej pomoc online
  • uruchomienie specjalnej linii telefonicznej

Antidotum na uzależnienia behawioralne była w tym przypadku strategia informacyjna polegająca na przekazaniu rzetelnych informacji na temat mechanizmów zachowań hazardowych czy też zachowań prowadzących do uzależnienia się od komputera.

Również ośrodki zamknięte leczenia uzależnień stosują tę strategię w terapii uzależnień polegającej między innymi na uświadomieniu pacjenta, na czym polega jego zachowanie i jakie błędy popełnia. Samoświadomość jest bardzo ważna w leczeniu uzależnień, ponieważ pozwala zrozumieć, na czym polega cały proces uzależnień i pozwalać wejść w proces zdrowienia. Specjalne programy wdrażane przez ośrodki zamknięte leczenia uzależnień uczą też, jak rozmawiać z osobą pogrążoną w nałogu i jak radzić sobie ze współuzależnieniem.

Póki co, warto jednak w celu prewencyjnym szerzyć w mediach informacje na temat całego procesu wpadania w nałóg, ponieważ wiele osób nie zdaje sobie sprawy z tego, że ich zachowania są patologiczne. Warto promować też zdrowe odżywianie i zdrowy styl życia.

2. Strategie zmian środowiskowych – rozwijanie postaw prospołecznych

Ich celem jest modyfikacja postaw oraz norm społecznych sprzyjających zaangażowaniu się w nałogi. Aby nie dopuścić do uzależnienia behawioralnego, należy ograniczyć dostępność, na przykład dostępność do komputera poprzez zmianę miejsca tego urządzenia w mieszkaniu. Czyli jeśli dziecko ma komputer w swoim pokoju to przenosimy ten komputer do salonu.

Przykładem programu wykorzystującego zmiany środowiskowe jest program mający na cel integrację klasy szkolnej, czyli rozwijanie pozytywnych więzi pomiędzy rówieśnikami i pomiędzy rówieśnikami a nauczycielami, a także rozwijanie postaw prospołecznych.

3. Strategia zmiany przepisów – prawne zablokowanie dostępu do internetu

Czyli wprowadzenie zmian prawnych i rozporządzeń lokalnych. Jednak w przypadku takich uzależnień behawioralnych jak internetoholizm trudno wprowadzić tę strategię. Mimo to w Korei Południowej wprowadzono ograniczenia czasowe dla dzieci i młodzieży…

  • pozwalające na logowanie się do gier jedynie za pomocą odpowiedniego numeru
  • blokujące dostępu do danego konta po upływie określonego czasu

4. Strategia działań alternatywnych

Czyli oferowanie przystosowawczych, zdrowych form aktywności, będących alternatywą dla zachowań patologicznych. Celem tej strategii jest rozwinięcie puli zdrowych zachowań w celu uniknięcia angażowania się w nałogi behawioralne. Mogą to być aktywności…

  • sportowe, a w szczególności sporty grupowe promujące pracę w grupie zamiast rywalizacji
  • prospołeczne
  • charytatywne
  • harcerskie
  • religijne

\’

5. Strategie interwencyjne – ośrodki zamknięte leczenia uzależnień behawioralnych

Polegają na proponowaniu doraźnej pomocy ludziom, którzy znaleźli się w sytuacji kryzysowej. Taką strategią jest poradnictwo, telefony zaufania, ale też specjalistyczna terapia uzależnień oferowana przez ośrodki zamknięte leczenia uzależnień. Bardzo pomocne są terapie kierowane do określonych grup, na przykład tak, jak istnieje leczenie uzależnień alkoholizmu kobiet tak istnieją adresowane do kobiet ośrodki odwykowe leczące nałogi behawioralne, takie jak hazard czy internetoholizm.

Lista wpisów

+48 735 469 430

Od totolotka do.. – jak rozwija się hazard?

Czy kupiliście kiedykolwiek kupon w totolotka? Jeśli tak, to poczyniliście pierwszy krok do piekła, czyli do.. hazardu, którego początkowym etapem jest właśnie kupienie losu na loterii. Nie martwcie się jednak zbytnio, bo masa ludzi na całym świecie pozostaje na tym etapie. Niemniej jednak, jak to się mówi, lepiej nie drażnić niedźwiedzia, jakim jest nałóg…

Zobaczcie, jak rozwija się patologiczne uzależnienie od gier.

Co to jest hazard?

Hazard to wszelkie granie z użyciem pieniędzy, w której to grze o wygranej lub przegranej decyduje przypadek. Ważnym czynnikiem jest ryzyko i jest ono pociągające dla gracza. Tendencją jest przekonanie, że o wygranej decyduje zamiast przypadku umiejętność i kontrola, co jest błędne. Zasady gry muszą być określone regulaminem.

Co ciekawe, hazard był obecny już w czasach starożytnych, a bardzo prawdopodobne, że jeszcze wcześniej. Dawniej grano o niewolników, wartościowe rzeczy, dzisiaj gramy głównie o pieniądze. Najbardziej znane miejsca uprawiania hazardu to Las Vegas w USA, Monte Carlo w Monako i Makau w Azji.

Hazard rozwija się niepostrzeżenie

Ośrodki odwykowe pełne są pacjentów uzależnionych od hazardu. I mimo iż leczenie uzależnień od hazardu jest tak powszechne jak leczenie narkomanii to wielu ludzi nadal traktuje patologiczne granie jak nieszkodliwe hobby. Rzeczywiście, są tacy, dla których granie w gry hazardowe jest rozrywką, lecz nie brakuje osób, u których patologiczny hazard generuje problemy rodzinne i finansowe, nie pozwalając im normalnie funkcjonować.

Patologiczne uzależnienie od gier rozwija się stopniowo. Wręcz można powiedzieć, że zakrada się do naszego życia niepostrzeżenie. Aneta Pyłypczuk w swojej pracy naukowej pt. Wybrane czynniki psychospołeczne i medyczne a jakość życia pacjentów uzależnionych od alkoholu i hazardu opisała następujące stopnie rozwoju hazardu:

  • poziom 0 – jeśli nigdy nie postawiliście losu na loterii, nie musicie się martwić, bo póki co hazard Was nie dotyczy. Nie postawienie nigdy pieniędzy na wydarzenie sportowe albo omijanie szerokim łukiem automatów, również stawia Was na poziomie zerowym.
  • poziom 1 – to poziom hazardu społecznego i rekreacyjnego. Hazardzista z tego poziomu obstawia wyniki co najmniej raz na rok, a czasami nawet codziennie. Jeśli jednak nie macie poczucia winy z powodu zaangażowania w gry i jeśli nie wpływa Wasz hazard na funkcjonowanie z życiu codziennym, pozostajecie na tym poziomie.
  • poziom 2 – to poziom ryzykownego hazardu. Hazardzista jest krytykowany przez innych z powodu swojego uzależnienia. Miewa poczucie winy. Spędza na graniu więcej czasu niż chciałby i nie do końca kontroluje spędzony na hazardzie czas. Kobieta hazardzistka, podobnie jak kobieta alkoholiczka, zaczyna mieć problemy finansowe związane ze swoim nałogiem. Często zaczyna wpadać w długi. Balansuje jeszcze na granicy hazardu rekreacyjnego a ryzykownego. Co ciekawe, niewiele wiadomo o hazardzistach z tego poziomu, ponieważ pomimo że poziom ten kwalifikuje się do pomocy terapeutycznej, to hazardzista, zamiast odwiedzić ośrodek terapii leczenia uzależnień, nic jeszcze nie robi ze swoim problemem. Nie jest w stanie się przyznać do tego, że ma kłopot. Na etapie tym wypieramy problem, usprawiedliwiamy się. Potrzebna jest osoba z zewnątrz, która uświadomi nam, że wskazany jest ośrodek odwykowy.
  • poziom 3 – tego rodzaju hazard ewidentnie wiąże się z problemami, którym nie można zaprzeczyć, ponieważ są na tyle widoczne, że uniemożliwiają codzienne funkcjonowanie. Mamy do czynienia z hazardem patologicznym. Cechuje on się tym, że przeważa w życiu ponad wartościami i zobowiązaniami społecznymi. Presja oddania długu popycha do przestępstw. Pojawiają się wyczerpanie psychiczne, ogromne wyrzuty sumienia, nawet depresja, poczucie beznadziejności, ucieczka do innych nałogów, bezdomność. Nałogowiec dotyka tak zwanego dna, od którego zawsze można się odbić. Zawsze jest szansa na zwrócenie się o pomoc. Wielu nałogowców musi dotknąć dna, aby zacząć się leczyć i zmienić swoje życie. Pamiętajcie, że jest mnóstwo osób, którym udało się wyleczyć z nałogu i stanąć na nogi, pomimo iż byli w sytuacji pozornie bez wyjścia.

Lista wpisów

+48 735 469 430

Trzynaście błędnych przekonań uzależnionej osobowości

Ośrodki odwykowe zaczynają leczenie i terapię uzależnień zazwyczaj od głębszego przyjrzenia się psychice uzależnionego człowieka. Od zrozumienia tego, dlaczego dana osoba zaczęła brać narkotyki czy pić alkohol. Amerykański psycholog Lee Jampolsky, autor książki pt. Leczenie uzależnionej osobowości. Jak uwolnić się od nałogowych zachowań i uzależniających relacji, stawia tezę, że istnieje coś takiego jak tzw. uzależniona osobowość. Czym ona się charakteryzuje?

Szukanie szczęścia, czyli czym jest uzależniona osobowość?

Osobowość uzależniona, zdaniem wspomnianego psychologa to coś, co sprawia, że akceptujemy takie przekonania i zachowania, które mają na celu uniknięcie bólu oraz cierpienia. Dlatego też (co zauważa i wprowadza w życie niejeden zamknięty ośrodek leczenia uzależnień, proponując np. specjalną terapię uzależnień kobiet) uzdrowienie z nałogu to przede wszystkim zrozumienie tego, jak bardzo zależna osobowość i zależne myślenie wpływają na nasze życie.

To podjęcie wysiłku zmiany sposobu widzenia siebie. To zmiana postrzegania swojego miejsca w świecie.

Poczucie winy, kontrola… – 13 przekonań uzależnionej osobowości

Tzw. osobowość uzależniona polega na głęboko zakorzenionych przekonaniach. Oto one:

  1. Żyję w oderwaniu od innych ludzi, w okrutnym i bezlitosnym świecie – takie przekonanie prowadzi do przyjęcia postawy obronnej. Do budowania ochronnych murów. Z poczucia wyobcowania rodzi się uzależnienie. Terapia uzależnień powinna zatem polegać na zbudowaniu poczucia, że jest się częścią wspólnoty z innymi ludźmi, które to poczucie pomaga osiągnąć tzw. terapia grupowa, na przykład terapia aa.
  2. Aby poczuć się bezpiecznym i odnosić sukcesy, muszę krytykować innych bronić siebie samego – jednak prawda jest taka, że ilekroć osądzamy innych, zmniejszamy swoje szanse na osiągnięcie spokoju i prawdziwego sukcesu.
  3. Zawsze prawidłowo postrzegam rzeczywistość i zawsze postępuję słusznie. Aby dobrze się czuć, muszę być doskonały – jednak im bardziej chcemy być nieomylni, tym bardziej psujemy jakość naszych relacji z innymi.
  4. Bezpieczeństwo gwarantuje tylko obrona i atak – co przypomina rzucanie bumerangiem z nadzieją, że nie wróci. Ale jednak wraca. Wraca poczucie poczucie zagrożenia i potrzeba obrony.
  5. Przeszłość oraz przyszłość są bardzo realne i muszą wzbudzać obawy – takie przekonanie sprawia, że nie wyobrażamy sobie dalszego życia bez uzależniających substancji czy zachowań.
  6. Nie można uciec od poczucia winy, od przeszłości – co uniemożliwia uzdrowienie uzależnionej osobowości i hamuje przed dokonaniem pozytywnych zmian w życiu.
  7. Błędy nie są okazją do poprawy ani do wyciągnięcia nauki, ale należy je osądzić i ukarać – które to myślenie czyni osobę uzależnioną więźniem własnych przekonań i odbiera szansę na rozwój.
  8. Nie wolno kwestionować strachu, ponieważ jest bardzo realny – oto przekonanie, na którym opiera się istota uzależnionej osobowości. Pamiętajcie jednak, że mimo iż strach narasta, gdy go analizujemy, to znika, kiedy… odkrywamy jego chwiejne podstawy.
  9. Winę za moje uczucia i porażki ponoszą konkretne osoby oraz konkretne sytuacje – to nieprawda, bo jedynymi osobami, od których zależy nasze samopoczucie jesteśmy my sami.
  10. Czyjaś strata oznacza mój zysk, a sukces jest wynikiem rywalizacji z innymi i rzucania wyzwań najlepszym – lecz ciągłe porównywanie się z innymi do droga donikąd.
  11. Nie osiągnę poczucia pełni bez czegoś lub kogoś – jednak dopóki nie zdobędziemy się na odwagę, aby spojrzeć w głąb siebie, dopóty będziemy się oszukiwać, ścigając złudzenia i popadając w nałogi.
  12. Moje poczucie własnej wartości zależy od aprobaty innych ludzi – jednak już sama nadmierna zależność od innych jest formą uzależnienia.
  13. Muszę kontrolować innych ludzi i wszystko wokół siebie – przekonanie to prowadzi do prób manipulowania ludźmi i sytuacjami. Co generuje stres, niepokój, napięcie. Nie mogąc utrzymać kontroli nad innymi, czujemy gniew. Postrzegamy członków rodziny jako przedłużenie samych siebie.

Lista wpisów

+48 735 469 430

Jakie są skutki uzależnienia od seksu?

Patologiczna potrzeba podejmowania czynności seksualnych całkowicie obezwładnia uzależnioną osobę. Jest źródłem cierpienia dla niej jak i dla najbliższych. Uzależnienie od seksu powoduje liczne problemy psychiczne, finansowe, problemy w kontaktach z innymi ludźmi…

Z czasem seksoholizm jest nie tylko uzależnieniem ale i współuzależnieniem całej rodziny i dotyka także dzieci. Zresztą jak każde inne uzależnienie. Pomóc może dobry ośrodek walki z uzależnieniem.

Zobaczcie, jakie są główne konsekwencje seksoholizmu.

Anorgazmia, bezsenność, AIDS…

Uzależniona kobieta czy też uzależniony mężczyzna – oboje ponoszą podobne konsekwencje zdrowotne typu zaburzenia czynności seksualnych, anorgazmia, a panowie dodatkowo przedwczesny wytrysk. Zdrowotną konsekwencją uzależnienia od seksu są także choroby weneryczne i zakaźne, takie jak AIDS, choroby wrzodowe i bezsenność.

Ciekawostka – seksoholizm prowadzi również do wycieńczenia organizmu. Nałogowiec jest tak zaabsorbowany swoim zachowaniem, że nie odczuwa zmęczenia, podobnie zresztą jak pracoholik pracujący nadmiernie nie czuje wyczerpania.

Kiedy bankrutujesz, pomoże tylko dobry ośrodek walki z uzależnieniem

Trzeba przyznać, że uzależnienie od seksu bywa kosztowne. Bo często nie kończy się na oglądaniu pornografii w internecie czy też na uprawianiu cyber-seksu. Nałogowiec (czy uzależniona kobieta) pragnie coraz bardziej zaawansowanych podniet i musi zainwestować w usługi damskiej lub męskiej prostytutki, telefony erotyczne, erotyczne akcesoria typu wibrator czy kajdanki do BDSM.

Jeśli uzależniony mężczyzna czy uzależniona kobieta mają licznych kochanków czy kochanki to często inwestują w drogie prezenty. Duże koszty pochłania też ewentualny rozwód.

Ciekawostka – uzależnienie od seksu często kończy się liczną absencją w pracy i w efekcie jej utratą. Prowadzi to do problemów materialnych, a nawet rozwoju innych nałogów i bezdomności. Dlatego warto jak najszybciej, obserwując objawy uzależnienia od seksu, znaleźć specjalistyczny ośrodek walki z uzależnieniem.

Złe emocje, myśli paranoiczne…

Seksoholizm skutkuje również anomaliami w sferze emocji. Przede wszystkim wygłusza uczucia, prowadząc do apatii. Seksoholiczka czy seksoholik robią się infantylni, niecierpliwi, roszczeniowi. Boją się intymności, odrzucenia. Stają się zdekoncentrowani, tracą trzeźwość i ostrość myślenia. Poprzez liczne fantazje erotyczne, a także niechciane myśli uzależniona osoba nie może skupić się na pracy i na codziennych zajęciach. Zmuszona do ciągłego usprawiedliwiania się, zaczyna zaprzeczać, kłamać, bagatelizować. Pojawiają się też myśli paranoiczne i mania prześladowcza.

Ciekawostka – seksoholizm skutkuje często poważnymi problemami psychicznymi. Pojawia się negatywny stosunek do siebie i do świata, utrata godności, a nawet zachowania autodestrukcyjne, myśli samobójcze, nerwice, dewiacje seksualne typu ekshibicjonizm, sadomasochizm czy pedofilia.

Kontakty z ludźmi – kłamstwa, wymówki…

Uzależniona kobieta czy uzależniony od seksu mężczyzna miewają także problemy w sferze społecznej. Seksoholicy trwonią na seks nie tylko własne pieniądze, ale i pieniądze swojej rodziny. Ignorują potrzeby swoich partnerów czy partnerki, zaniedbują, przestają poświęcać czas. Mimo tego, że kochają swoich najbliższych, ranią ich, często nieświadomie. Do pewnego momentu ukrywają problem erotomanii przed najbliższymi i otoczeniem. Najbliżsi jednak wyczuwają problem. Co więcej, sami zaczynają doświadczać skutki erotomanii partnera, jako osoby współuzależnione tracąc własne ja.

Z czasem już całe rodziny doświadczają skrajnych uczuć, takich jak nienawiść, litość, nadmierna uległość albo całkowita zależność. Relacje zostają osłabione kłamstwami, wymówkami i oziębłością. Ośrodki odwykowe są jednak otwarte dla seksoholików, oferując im terapie. Osoby cierpiące na seksoholizm mogą również poszukać wsparcia w różnych wspólnotach, na przykład we Wspólnocie Uzależnionych od Seksu i Miłości czy Wspólnocie Anonimowych Seksoholików.

Ciekawostka – badania wykazują, że uzależnienie seksualne w rodzinach dotkniętych seksoholizmem ma bardzo duży wpływ na zachowania dzieci. Aż 87% seksoholików wywodzi się z rodzin, w których co najmniej jedno z rodziców było seksoholikami.

Lista wpisów

+48 735 469 430

Lekomania – jak się objawia?

Reklamy są pełne informacji o cudownych środkach stanowiących antidotum na różne dolegliwości, a nawet kłopoty życiowe. Tymi cudownymi środkami są tabletki. Na katar, na trawienie, na konflikty z sąsiadami. Nic dziwnego, że rozpowszechnia się choroba zwana lekomanią.

Co to jest lekomania?

Lekomania to uzależnienie od leków. To forma toksykomanii polegającej na nadmiernym przyjmowaniu substancji działających szkodliwie na organizm ludzki. Substancja zawarta w lekach wchodzi w interakcje z organizmem człowieka. Osoba uzależniona czuje przymus zażywania leku w celu zaznania określonego efektu psychicznego lub fizycznego albo w celu uniknięcia nieprzyjemnych czy też bolesnych doznań spowodowanych brakiem leku.

Ciekawostka – mimo że pierwsze przypadki lekozależności opisano w latach 60 XX wieku, to XXI wiek przyniósł znaczny wzrost uzależnienia od leków.

Jakie są objawy lekomanii?

Oto 8 podejrzanych zachowań, które mogą wskazywać na uzależnienie od leków:

  1. Zmiana osobowości.
  2. Zbytnia koncentracja na zdobywaniu leku zawierającego uzależniającą substancję.
  3. Zobojętnienie.
  4. Sięganie po coraz większe dawki leku.
  5. Spadek zdolności psychomotorycznych.
  6. Zespół abstynencyjny po odstawieniu leków, czyli drażliwość, bezsenność, skurcze mięśni, drżenie rąk, zawroty głowy, płaczliwość.
  7. Sięganie po przeterminowane leki.
  8. Aplikowanie leków pomimo ich skutków ubocznych.

Ciekawostka – trudno zdiagnozować lekomanię, ponieważ osoby uzależnione nie przyznają się do swojego problemu, często także przed samym sobą. Natomiast otoczeniu lekomana trudno jest ocenić, dlaczego aplikuje on sobie leki.

Jakie są objawy odstawienia leków? – pomoże terapia dla uzależnionych!

Po odstawieniu leków lekoman…

  • czuje niepokój
  • jest pobudzony
  • nie może spać
  • nie ma apetytu
  • ma drgawki
  • ma objawy przypominające grypę
  • odczuwa wahania nastroju

Ciekawostka – po odstawieniu leków mogą pojawić się także omamy, halucynacje czy urojenia.

Po czym poznać, że jest się uzależnionym?

Oto sygnały, które powinny zaniepokoić rodzinę:

  1. Przyjmowanie coraz większych dawek leku.
  2. Sięganie po lek nie w celach medycznych ale w celu normalnego funkcjonowania.
  3. Przyjmowanie leków nawet po ustąpieniu objawów choroby.
  4. Częste wizyty u lekarza.
  5. Noszenie leków w torebce.
  6. Panika w przypadku ubytku zapasów farmaceutycznych.
  7. Mieszanie różnych leków o silnym działaniu, potęgujących efekt.

Jakie są typy lekomanii?

Ze względu na przyczynę wyróżnia się lekomanię neurotyczną (charakteryzującą się zachowaniami agresywnymi, uzależnieniem od leków i narkotyków, często występującymi stanami niepokoju), depresyjną (objawiającą się bezsennością, charakterystyczna dla osobowości mało patologicznej), psychiatryczną (wtórną od choroby psychicznej).

Ze względu na rodzaj zależności wyróżnia się typ morfinowy, kokainowy, haszyszowy, khat, amfetaminowy, halucynogenny.

Ciekawostka – najbardziej uzależniają leki nasenne, przeciwbólowe, uspokajające, euforyzujące, hormonalne i dopingujące.

Jak zachowuje się lekoman?

Specjaliści wyróżniają kilka wzorców zachowań charakterystycznych dla lekomanów.

Oto charakterystyczne zachowania:

  1. Lekoman manipuluje lekarzem w celu wypisania mu recepty, na przykład udaje, że zgubił receptę.
  2. Osoba uzależniona nie chce zgodzić się na przepisanie zamienników, twierdząc że inne leki są nieskuteczne.
  3. Lekoman prosi lekarza, aby przepisał silniejsze dawki leku, gdyż dotychczasowe nie działają.

Ciekawostka – osoba zniewolona uzależnieniem odwiedza różnych lekarzy w celu wyłudzenia większej ilości recept.

Nałóg czy przyzwyczajenie?

Nałóg różni się od przyzwyczajenia nieodpartą potrzebą zażywania leku. Pomóc mogą ośrodki odwykowe i terapia dla uzależnionych. Jeśli długotrwałemu zażywaniu leków towarzyszą objawy ogólnego wyczerpania, to nie jest to już lekomania, a toksykomania.

Ciekawostka – lekarze odnotowują przypadki aplikowania aż kilkunastu tabletek od bólu głowy dziennie lub wypijania kilku butelek kropki walerianowych czy żołądkowych.

Lista wpisów

+48 735 469 430

Dlaczego prywatny ośrodek leczenia uzależnień jest lepszy od państwowego? – 8 powodów

Lecząc się w prywatnym ośrodku odwykowym zyskujecie pewność, że będziecie mieli do dyspozycji bogatą ofertę terapeutyczną.

Co jeszcze zyskujecie, decydując się na prywatny ośrodek leczenia uzależnień?

1. Prywatne ośrodki odwykowe zapewniają komfortowe warunki

Tak, niepaństwowe placówki najczęściej gwarantują lepszy standard. Oferują często pokoje dwuosobowe, trzyosobowe. Kameralną i rodzinną atmosferę. Lepszy dostęp do artykułów sanitarnych. Gwarancję tego, że nie zabraknie na przykład mydła. Salę terapeutyczną, salę telewizyjną, kominek, bibliotekę, internet. Strzeżony parking, pralnię i suszarnię. Całodobowo dostępną kawę, herbatę i wodę mineralną. Udogodnienia dla osób niepełnosprawnych. Relaks i wyciszenie.

A także inne luksusy, na które nie możecie liczyć w państwowej placówce. W tak komfortowych warunkach pacjent czuje się dopieszczony, zaopiekowany. Czuje się bezpieczniej.

2. Indywidualny kontakt z terapeutą

Prywatne ośrodki uzależnień zapewniają większą dostępność psychologów, psychiatrów, terapeutów. Powodem jest mniejsza ilość pacjentów i większa ilość zatrudnionej kadry. Sama świadomość tego, że zawsze i z każdym problemem można iść do specjalisty, przedyskutować wątpliwości daje poczucie większego bezpieczeństwa i komfortu. Pacjent lepiej zaopiekowany szybciej zdrowieje.

3. Maksymalna dyskrecja

Prywatny ośrodek leczenia uzależnień zapewnia mniejszą ilość osób w sali. Zapewnia mniejsze pokoje i większą przytulność. Daje poczucie dyskrecji i zaspokajają potrzebę pozostania czasami sam na sam ze swoimi myślami.

4. Prywatne ośrodki odwykowe zapewniają indywidualny program

Standardowy proces terapeutyczny wśród narkomanów i alkoholików zakłada takie metody terapii jak podejście behawiorystyczne, psychoterapię indywidualną, psychoterapię grupową czy hipnoterapię. Zazwyczaj łączy się te metody. Prywatny ośrodek odwykowy ma bardziej wyspecjalizowany, przemyślany program. Na przykład program adresowany wyłączenie do osób z uzależnieniami behawioralnymi, takimi jak zakupoholizm czy pracoholizm.

Inne placówki stawiają na kobiece uzależnienia. Poza tym są ośrodki koncentrujące się na terapii indywidualnej i są takie, które stawiają na terapię grupową, warsztaty i mityngi. Prywatna placówka ma także przemyślaną ideę, wokół której realizuje program. Może to być to na przykład idea taka, że istotne jest uświadomienie sobie przez pacjenta własnej sytuacji, własnej choroby i ograniczeń.

Prywatne ośrodki terapii uzależnień oferują również nie tylko dopasowanie wypracowanego programu terapeutycznego do danej grupy, ale także do indywidualnych potrzeb pacjenta.

5. Nowoczesne wyposażenie medyczne

Prywatne placówki mają do zagospodarowania więcej pieniędzy niż ośrodki państwowe finansowane przez NFZ. Dlatego nie brakuje im pieniędzy na nowoczesny sprzęt medyczny. Zaawansowana technologia gwarantuje bezbolesne badania i zabiegi.

6. Krótszy czas pobytu

Prywatne ośrodki odwykowe zapewniają krótszy czas pobytu. Jest to związane z tym, że w ośrodkach tych jest więcej specjalistów. Pacjentowi poświęca się więcej czasu, nie musi on czekać godzinami na kontakt z terapeutą, psychologiem czy psychiatrą.

7. Bogata oferta zajęć dodatkowych

Placówki prywatne mają bogatszą ofertę dodatkowych zajęć, takich jak taniec, ćwiczenia oddechowe i relaksujące, muzykoterapia, trening medytacji, naturoterapia, rysowanie, malowanie, piesze wycieczki.

8. Dogodny sposób zapłaty

Wadą prywatnej placówki jest jednak to, że nie jest ona za darmo. Wielu ludzi chciałoby mimo to skorzystać z prywatnego leczenia, więc wpisują w Google takie hasła jak „prywatne ośrodki uzależnień cennik”. Znajdują różne oferty, ale zaletą prywatnej lecznicy jest możliwość płacenia w systemie ratalnym, na przykład w kwocie 60 zł miesięcznie. To rewelacyjne udogodnienie, gdyż nie wszystkich jest stać na większy wydatek, a wiele osób chciałoby po prostu skorzystać z komfortowych warunków i zyskać większą szansę na wyleczenie.

A może jednak leczenie państwowe?

Leczenie państwowe ma tę najważniejszą zaletę, że do takiego ośrodka traficie nawet nie mając ubezpieczenia. Nawet jeśli jesteście bezdomnymi. Refundowane są programy terapeutyczne, badania, konsultacje, leki, wyroby medyczne, wyżywienie, działania edukacyjne, a nawet konsultacje dla rodziny. Dostępne są różne metody leczenia – dziennego, stacjonarnego czy ambulatoryjnego.

Wadą takiego rozwiązania jest to, że musicie wcześniej mieć skierowanie od lekarza, najczęściej psychiatry. I że musicie czekać na miejsce nawet do kilku miesięcy. Inną wadą jest niższy standard państwowych ośrodków odwykowych.

Lista wpisów

+48 735 469 430

Co to jest AA i skąd się wzięli Anonimowi Alkoholicy?

terapia AA

Terapia w oparciu o program 12 krokw AA zapewnia wysoką skuteczność. Ale dlaczego właściwie tak jest? Co stoi za sukcesem ośrodków odwykowych skoncentrowanych wokół idei AA i skąd w ogóle wzięli się Anonimowi Alkoholicy? Jaka ciekawa historia wiąże się z tym zjawiskiem?

Kim są Anonimowi Alkoholicy?

AA to dobrowolna, samopomocowa grupa zrzeszająca osoby uzależnione od alkoholu etylowego. To grupa stworzona w celu utrzymania własnej trzeźwości oraz wspierania innych alkoholików w drodze do trzeźwości. Takich grup jest na świecie bardzo dużo. Podstawą ich funkcjonowania jest program 12 kroków AA, czyli zbiór zaleceń dla osób uzależnionych. Punktem wyjściowym jest krok 1, nakazujący przyznanie się do własnej bezsilności wobec alkoholu. Program ten zaadoptowany został przez inne wspólnoty, skupiające nie tylko alkoholików, ale również narkomanów, zakupoholików czy pracoholików.

Historia AA

Pierwsi członkowie AA byli członkami tzw. grup oksfordzkich, czyli chrześcijańskich organizacji. Pierwszą grupę oksfordzką założył Frank Buchman, amerykański misjonarz kościoła luterańskiego. Idea grupy była prosta – poddaj się cały pod „kontrolę Bożą”. Filozofia ta bardzo wpłynęła na wspólnotę AA.

Idea grupy polegała między innymi na zwróceniu się do Boga i poddaniu się jego opatrzności. Pierwszą grupę Anonimowych Alkoholików zainicjował makler giełdowy Bill Wilson. 10 czerwca 1935 roku drugi współzałożyciel ruchu AA, dr Bob Smith zorganizował dzień nieprzerwanej trzeźwości. Datę tę uważa się za symboliczny moment narodzin ruchu AA. Jednak jeszcze wówczas nazwa AA jeszcze nie istniała, gdyż wywodzi się ona od ukazanej w 1939 roku książki pt. „Anonimowi Alkoholicy” opisującej doświadczenia członków bezimiennych jeszcze wówczas grup.

Na czym polega idea AA?

Wspólnota Anonimowych Alkoholików ma na celu przekazanie sobie wzajemnie doświadczenia. Ma na celu pokazanie tego, w jaki sposób ta czy inna osoba poradziła sobie z uzależnieniem. Co było dla niej wsparciem, gdzie znalazła siłę i otuchę, jak uwierzyła w to, że może sobie poradzić z nałogiem.

Jedną z zasad AA jest pełna anonimowość, dająca członkom grupy poczucie dyskrecji. Dlatego wspólnota AA nie rejestruje uczestników ani nie kontroluje ich aktywności. Nigdy nie ujawnia w mediach personaliów ani wizerunku swoich członków. Nie ma nawet list obecności. Podczas dyskusji można powiedzieć o sobie to, co uważamy za konieczne.

Tych 12 zasad funkcjonowania grup gwarantuje skuteczność funkcjonowania grup AA!

A oto 12 zasad działania grup AA:

  1. Terapia AA stawia na wspólnotę – program zdrowienia zależy od jedności grupy.
  2. Nie ma osoby, którzy rządzi w grupie, ponieważ jedyną władzą jest Bóg, a liderzy są jego sługami.
  3. Jeśli chcesz zostać członkiem grupy Anonimowych Alkoholików, musisz spełnić tylko jeden warunek – musisz chcieć przestać pić.
  4. Każda grupa jest niezależna, z wyjątkiem kwestii dotyczących innych grup Anonimowych Alkoholików lub AA jako całości.
  5. Celem każdej grupy jest niesienie posłania alkoholikowi.
  6. Nie wolno użyczać nazwy AA innym ośrodkom ani przedsięwzięciom.
  7. Każda grupa jest samowystarczalna i nie przyjmuje zewnętrznych dotacji.
  8. Wspólnota AA jest nieprofesjonalna, ale biura mogą zatrudniać pracowników.a
  9. AA nie jest organizacją, ale może tworzyć zespoły i komisje.
  10. Anonimowi Alkoholicy nigdy nie odnoszą się do problemów niedotyczących wspólnoty, aby nie być uwikłanymi w publiczne polemiki.
  11. Wspólnota AA przyciąga członków, ale się nie reklamuje w mediach.
  12. Duchowa postawa AA opiera się na anonimowości.

Jakich działań nie podejmuje AA?

To nietypowe, ale grupy AA nie rejestrują uczestników. Nie angażują się także w badania nad uzależnieniami. Nie kontrolują swoich uczestników ani ich nie śledzą. Nie biorą udziału w komisjach lub agendach społecznych. Wystawiają diagnoz lekarskich. Nie udzielają porad psychiatrycznych. Nie dają zwolnień lekarskich. Nie dają leków. Nie mają w swojej ofercie usług religijnych ani nie oferują zatrudnienia swoim uczestnikom. Nie pomagają znaleźć mieszkania, żywności, pieniędzy. Nie udzielają porad rodzinnych. Nie zobowiązują się do rozwiązania kłopotów życiowych. Dzięki tym zabiegom AA jest skuteczniejsze, a ośrodki terapii uzależnień działające wokół idei Anonimowych Alkoholików i idei 12 kroków notują duże sukcesy.

Lista wpisów