Przekaż darowniznę
+48 735 469 430

Czy heroina powoduje depresję?

Czy choroby chodzą parami? Na to wygląda. Podobnie jak astmie często towarzyszą alergie, a problemy z sercem występują u osób chorujących na cukrzycę, tak do ośrodków leczenia alkoholizmu zgłaszają się osoby mające problem z zaburzeniami osobowości. Zobaczcie, jakie choroby psychiczne towarzyszą uzależnieniom.

Alkoholizm i zaburzenia osobowości

Ośrodki leczenia alkoholizmu goszczą u siebie pacjentów, u których źródło problemu leży w emocjach. Często zmagają się oni z zaburzeniami osobowości. Alkohol jest antidotum na smutki. I odwrotnie, wieloletnie nadużywanie alkoholu może spowodować poważne zmiany w mózgu.

A oto jakie zaburzenia najczęściej towarzyszą chorobie alkoholowej:

  • demencja – czyli otępienie. Kobieta alkoholiczka często ma problemy ze znacznie obniżoną sprawnością umysłową. Oczywiście istnieje wiele kryteriów otępienia i wcale nie musicie mieć najcięższego stadium. Otępienie jednak zazwyczaj kojarzy się z osobami starszymi, ale wbrew potocznym opiniom nie jest to naturalny stan charakterystyczny dla starzenia się. Otępienie alkoholowe objawia się zaburzeniami myślenia, rozumienia, orientacji, uczenia się czy też liczenia. Zaburzeniom tym towarzyszą problemy emocjonalne, zaburzenia motywacji i zachowania się. Zmiany te spowodowane są wpływem toksycznych substancji na mózg. W początkowej fazie otępienia alkoholowej te zmiany nie są zbyt mocno zauważalne, ale jeśli pojawia się apatia czy też obojętność to znak, że już najwyższy czas odwiedzić profesjonalny ośrodek terapii uzależnień, by podjąć leczenie alkoholizmu.
  • mania – to zaburzenie afektywne, towarzyszące alkoholizmowi. Pacjenci opisują stany maniakalne jako przyjemne. Czasami jednak manii towarzyszy rozdrażnienie. Mogą też wystąpić urojenia prześladowcze. Pacjent w manii dużo mówi, wręcz mówi bez końca. Jest pobudzony psychoruchowo. Nie odczuwa potrzeby snu. Skarży się na gonitwę myśli. Miewa trudności z koncentracją.
  • schizofrenia – czyli psychoza alkoholowa, zwana jest również schizofrenią alkoholową. Ośrodki leczenia alkoholizmu przygotowane są na alkoholików zmagających się z psychozą, która jest efektem działania alkoholu na układa nerwowy pacjenta. Warto pamiętać, że alkohol to substancja psychoaktywna, która wpływa destrukcyjnie nie tylko na wątrobę ale również na mózg. Kobieta alkoholiczka w epizodzie psychozy nie jest w stanie prawidłowo postrzegać rzeczywistości. Miewa też zaburzenia świadomości i myślenia, a także takie zaburzenia psychotyczne jak urojenia i omamy.
  • narkomania – bywa, że kobieta narkomanka zostaje alkoholiczką, przeskakując z jednego uzależnienia w inne. Dlatego leczeniu narkomanii często towarzyszy leczenie alkoholizmu. Ośrodki leczenia alkoholizmu często przystosowanie są również do leczenia narkomanii. Często są też wyspecjalizowane w kobiecych uzależnieniach.

Narkomania i schizofrenia

A konkretnie uzależnienie od marihuany. Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne przeprowadziło badania, z których wynika, że aż połowa schizofreników nadużywa substancji psychoaktywnych. Jednak szczególnym duetem jest schizofrenia i nadużywanie marihuany. Na razie nie znamy konkretnego powodu, z jakiego schizofrenicy szczególnie często sięgają właśnie ten rodzaj narkotyków. Faktem jest jednak, że zażycie marihuany wywołuje podobne objawy jak schizofrenia podczas epizodu.

Kokaina i lęki

Z kolei ludzie nadużywający kokainy sięgają po ten środek psychoaktywny, gdyż daje im on poczucie mocy i euforii. Jednak konsekwencją zażywania kokainy są lęki i drastyczne pogarszanie się nastroju. Niejeden ośrodek terapii uzależnień od narkomanii gości w swoich progach pacjentów cierpiących także na halucynacje, paranoję, podejrzliwość czy bezsenność.

Heroina i depresja

Z kolei heroina, która początkowo daje iluzję poprawy nastroju, przy dłuższym stosowaniu uszkadza tę część mózgu, która odpowiada za poczucie przyjemności. Długotrwałe oddziaływanie tej substancji psychoaktywnej na mózg może spowodować depresję. Z czasem kobieta narkomanka lub mężczyzna narkoman mogą odczuwać zadowolenie jedynie podczas zażycia heroiny, co prowadzi do dalszego rozwoju narkomanii.

Lista wpisów

+48 735 469 430

Lekomania – jak się objawia?

Reklamy są pełne informacji o cudownych środkach stanowiących antidotum na różne dolegliwości, a nawet kłopoty życiowe. Tymi cudownymi środkami są tabletki. Na katar, na trawienie, na konflikty z sąsiadami. Nic dziwnego, że rozpowszechnia się choroba zwana lekomanią.

Co to jest lekomania?

Lekomania to uzależnienie od leków. To forma toksykomanii polegającej na nadmiernym przyjmowaniu substancji działających szkodliwie na organizm ludzki. Substancja zawarta w lekach wchodzi w interakcje z organizmem człowieka. Osoba uzależniona czuje przymus zażywania leku w celu zaznania określonego efektu psychicznego lub fizycznego albo w celu uniknięcia nieprzyjemnych czy też bolesnych doznań spowodowanych brakiem leku.

Ciekawostka – mimo że pierwsze przypadki lekozależności opisano w latach 60 XX wieku, to XXI wiek przyniósł znaczny wzrost uzależnienia od leków.

Jakie są objawy lekomanii?

Oto 8 podejrzanych zachowań, które mogą wskazywać na uzależnienie od leków:

  1. Zmiana osobowości.
  2. Zbytnia koncentracja na zdobywaniu leku zawierającego uzależniającą substancję.
  3. Zobojętnienie.
  4. Sięganie po coraz większe dawki leku.
  5. Spadek zdolności psychomotorycznych.
  6. Zespół abstynencyjny po odstawieniu leków, czyli drażliwość, bezsenność, skurcze mięśni, drżenie rąk, zawroty głowy, płaczliwość.
  7. Sięganie po przeterminowane leki.
  8. Aplikowanie leków pomimo ich skutków ubocznych.

Ciekawostka – trudno zdiagnozować lekomanię, ponieważ osoby uzależnione nie przyznają się do swojego problemu, często także przed samym sobą. Natomiast otoczeniu lekomana trudno jest ocenić, dlaczego aplikuje on sobie leki.

Jakie są objawy odstawienia leków? – pomoże terapia dla uzależnionych!

Po odstawieniu leków lekoman…

  • czuje niepokój
  • jest pobudzony
  • nie może spać
  • nie ma apetytu
  • ma drgawki
  • ma objawy przypominające grypę
  • odczuwa wahania nastroju

Ciekawostka – po odstawieniu leków mogą pojawić się także omamy, halucynacje czy urojenia.

Po czym poznać, że jest się uzależnionym?

Oto sygnały, które powinny zaniepokoić rodzinę:

  1. Przyjmowanie coraz większych dawek leku.
  2. Sięganie po lek nie w celach medycznych ale w celu normalnego funkcjonowania.
  3. Przyjmowanie leków nawet po ustąpieniu objawów choroby.
  4. Częste wizyty u lekarza.
  5. Noszenie leków w torebce.
  6. Panika w przypadku ubytku zapasów farmaceutycznych.
  7. Mieszanie różnych leków o silnym działaniu, potęgujących efekt.

Jakie są typy lekomanii?

Ze względu na przyczynę wyróżnia się lekomanię neurotyczną (charakteryzującą się zachowaniami agresywnymi, uzależnieniem od leków i narkotyków, często występującymi stanami niepokoju), depresyjną (objawiającą się bezsennością, charakterystyczna dla osobowości mało patologicznej), psychiatryczną (wtórną od choroby psychicznej).

Ze względu na rodzaj zależności wyróżnia się typ morfinowy, kokainowy, haszyszowy, khat, amfetaminowy, halucynogenny.

Ciekawostka – najbardziej uzależniają leki nasenne, przeciwbólowe, uspokajające, euforyzujące, hormonalne i dopingujące.

Jak zachowuje się lekoman?

Specjaliści wyróżniają kilka wzorców zachowań charakterystycznych dla lekomanów.

Oto charakterystyczne zachowania:

  1. Lekoman manipuluje lekarzem w celu wypisania mu recepty, na przykład udaje, że zgubił receptę.
  2. Osoba uzależniona nie chce zgodzić się na przepisanie zamienników, twierdząc że inne leki są nieskuteczne.
  3. Lekoman prosi lekarza, aby przepisał silniejsze dawki leku, gdyż dotychczasowe nie działają.

Ciekawostka – osoba zniewolona uzależnieniem odwiedza różnych lekarzy w celu wyłudzenia większej ilości recept.

Nałóg czy przyzwyczajenie?

Nałóg różni się od przyzwyczajenia nieodpartą potrzebą zażywania leku. Pomóc mogą ośrodki odwykowe i terapia dla uzależnionych. Jeśli długotrwałemu zażywaniu leków towarzyszą objawy ogólnego wyczerpania, to nie jest to już lekomania, a toksykomania.

Ciekawostka – lekarze odnotowują przypadki aplikowania aż kilkunastu tabletek od bólu głowy dziennie lub wypijania kilku butelek kropki walerianowych czy żołądkowych.

Lista wpisów

+48 735 469 430

Takie problemy seksualne mają Dorosłe Dzieci Alkoholików

Czy wiecie, że ludzka psychika odpowiada za aż 80% problemów klinicznych natury seksuologicznej? Dlatego dzieci wychowane w rodzinach dysfunkcyjnych mają w dorosłym życiu nie tylko problemy psychiczne ale i seksualne.

Niepokój, stres, nieufność…

Rodzina jest naturalnym źródłem kształtowania wzorców zachowań i sposobów radzenia sobie z problemami, emocjami. Rodzina buduje system wartości. Wpływa na samoocenę młodego człowieka. Dlatego błędy popełniane przez rodziców wpływają na późniejsze dorosłe życie dzieci. Takim poważnym błędem popełnianym w procesie wychowania jest narażenie dziecka na kontakt z bliską osobą uzależnioną od alkoholu. Bo alkoholizm jest chorobą rodzinną. Chorują na nią nie tylko same osoby uzależnione, ale także pozostała część rodziny, która cierpli z powodu ciągłego poczucia niepewności.

Taka rodzina musi zmierzyć się z nieprzewidywalnością zachowań uzależnionej matki czy ojca. Pojawiają się negatywne emocje, takie jak strach, wstyd czy poczucie winy. Pojawia się uczucie odtrącenia. Jest ciągły stres, niepokój, lęk, a nawet wrogość. Członkowie rodziny nie czują się kochanymi, docenianymi, szanowanymi. W dodatku uczą się niewłaściwych wzorców komunikacji i relacji z ludźmi. Uczą się również rozwiązywania problemów za pomocą siły. Nie mają wiary w porządek świata. I bardzo ważne – nie potrafią zaufać w późniejszym życiu.

Zachowania seksualne osób DDA

Rodzina z problemem alkoholowym powinna być objęta pomocą psychologiczną. Pomocny może być specjalistyczny ośrodek walki z uzależnieniem i terapia dla uzależnionych skierowana do całej rodziny. Jeżeli rodzina nie otrzyma pomocy, jej członkowie doświadczają poważnych problemów w funkcjonowaniu społecznym, w tym w relacjach partnerskich i intymnych.

A oto 7 charakterystycznych zachowań Dorosłych Dzieci Alkoholików z syndromem DD w relacjach intymnych:

  1. DDA nie umieją nawiązać głębokich relacji, nawiązują krótkotrwałe relacje partnerskie.
  2. Są negatywnie nastawione do życia seksualnego, łącząc seks z takimi emocjami jak lęk przed sprawdzeniem się, niepokój czy obawa, a nawet strach.
  3. Nie potrafią przyjmować uczuć oraz ich odwzajemniać z powodu niskiego poczucia własnej wartości i negatywnego nastawienia do swojego ciała.
  4. Nadmiernie koncentrują się na ocenianiu siebie i swojego partnera w roli kochanka.
  5. Mają podwyższony poziom lęku, który to lęk w życiu seksualnym jest toksyczny. Może to być na przykład lęk przed oceną w łóżku prowadzący do zaburzeń erekcji, bolesnych stosunków i niemożnością doświadczenia orgazmu u kobiety.
  6. Osoby z syndromem DDA doświadczają depresji, którą zmniejsza libido. Zdecydowanie rzadziej podejmują aktywność seksualną. Poza tym mniejszy popęd może być skutkiem ubocznym działania leków antydepresyjnych.
  7. Sięgając po alkohol, zmniejszają swoją sprawność seksualną. Do upośledzenia funkcji seksualnych prowadzą także narkotyki.

Co jeszcze wpływa na niesatysfakcjonujące życie seksualne?

Nie można jednak generalizować. Mimo że całą rodzinę z syndromem DDA trzeba leczyć w ośrodkach odwykowych, poddając ją terapii dla uzależnionych i współuzależnionych to problemy seksuologiczne mogą mieć różnorodną genezę.

Przyczyną problemów seksualnych mogą być także choroby somatyczne, takie jak nadciśnienie czy cukrzyca. Na zmniejszone libido wpływa również leczenie onkologiczne. Na nieudane życie seksualne wpływają także inne choroby psychiczne i stosowanie leków.

Lista wpisów